วันนี้...
ลมหนาวแรกมาแล้ว
ตั้งโทรศัพท์ไว้ตี 5 ครึ่ง
มารู้สึกตัวกระเด้งตื่นตอน 6 โมงครึ่ง
ช่วงนี้
งานยุ่งมากมาย
จู่ๆ ก็มีคำสั่งให้ผมไปถ่ายรูปงานใหญ่ของออฟฟิส
วันศุกร์นี้ที่ Grand Hyatt
แขกร่วมร้อยคน
..
ทีแรก ผมนึกว่าจะรอดแล้วงานนี้
กลัวถ่ายไม่ดี เพราะตอนนี้กล้องมันน่าจะเสื่อม
แต่ก็นะ ..นายสั่ง ก็ทำได้เท่าที่ทำได้ดีที่สุดนะคะ
ไม่งั้นก้อคงต้อง ยืมกล้องนายอีกตัว เผื่อไว้
ท่าทางช่วงนี้ผมคงแอบเครียดอะไรแหงๆ
รู้สึกอยากซื้อโน่น นั่น นี่เต็มไปหมด
วันนี้ื้ซื้อกระเป๋าใบโตมา 1 ใบ
คนขายมองหน้าแปลกแล้วถามว่า ..
ไปทำอะไรกับผมมารึเปล่า
นั่น .. ผมสวนทันที
อืมมม ไมน้อง จะชมรึจะด่าจ๊ะ
ป่าว สวยดี.. น้องคนขายบอก
แล้วไป .. ผมตอบ
แค่ตอนนี้ มีหน้าม้าแล้วหัวก็แดง
แค่นั้นเอง..
แล้วก้อที่สำคัญที่สุดของผม..
MP 3 ที่คงต้องซื้อแน่ๆ
ตอนนี้หูผมเกือบแตกแล้ว
แต่อันนี้ต้องอดใจหน่อย
คงต้องเป็นเดือนหน้า
อึ๊บ .. อึ๊บ อึดเดียว
เด๋วกลางดือนนี้ไปหาดใหญ่
ไปดูที่โน่นคงถูก
แต่คงไม่รับประกันว่าจะใช้กี่วันพัง
เพื่อนว่า .. ไปดูมาบุญครองดีกว่า
พังยังไงก้อยังประกันปีนึง
ที่อยากรีบซื้อมานานแล้ว
ก้อบ้านหรือรถก้อได้
ตอนนี้ ชักเซร็ง..
อยากออกไปอยู่คอนโด
รึว่า..
ผ่อนคอนโดให้ตัวเองอยู่
แล้วก้อผ่อนทาวเฮ้าส์ให้พ่อแม่
อ่ะนะ ..
คิดซะ อย่างกะว่าทำงานได้เดือนละแสน
เฮ้อ..
ผมปล่อยเวลาผ่านไป
ไม่กล้าตัดสินใจซะที
จนตอนนี้มันจะหมดปีแล้ว
จนน้องทีี่่ทำงาน ที่หาดูบ้านหลังผม
เค้าได้จนจะเข้าไปอยู่แล้ว
ผมยังหาไม่ได้เลย
อาจารย์เกรียง
ไม่โทร..แต่ยังคงส่งข้อความมา
น้องสบายดีไหม เพื่อนสนิทของพี่รู้จักรมต.ลาว
พี่อาจไปทำประโยชน์ให้เขา
พี่อาจขอคำแนะนำในอนาคตนะครับ
รักษาสุขภาพด้วยจ้า
ตามสบายเลยคับ
จะไปอยู่ลาวเลยก้อเต็มที่คับ..
เฮ้อ ..
อากาศเย็นแล้วจริงๆ
ผู้ชายคนล่าสุดที่เดินตามผม
โทรมาหาผมที่ออฟฟิส..
อืมมม 2 วันแล้ว
วันละ 2 ครั้ง
ทีโทรหลายที เพราะผมไม่อยู่บ้าง
โทรมาตอนผมยุ่งบ้าง
ผมเคยหลงรับสายไปทีนึง
ได้ความว่า ชื่อ อู๋
จำได้แค่นั้น..
แล้วก็รีบวางไป
เอาเห๊อะ..
ปีหน้า ผมว่าจะเปลี่ยนเบอร์
เด๋วดูก่อน..
เพื่อนบอกว่า อ้อมเปลี่ยนโทรศัพท์ดีกว่าไม๊
โทรติดก้อยาก ..โทรไปก้อไม่รับ
แหม ..ม่ายล่ายตั้งใจซะหน่อย
สุดท้าย
ด้วยความตรงไปตรงมา
บวกกับมารยาทสังคมติดลบของผม
หน้ากฐินเลยมีซองเรี่ยไรตึม
ส่วนผม..
ผู้ซึ่งไม่พิสมัยการทำบุญรูปแบบนี้
น่าจะออกแนวอย่ามายุ่งกะช้านนนทีเดียว
เพราะมีทัศนคติส่วนตัวไม่ดีกับเรื่องนี้
ผมเลยไม่ทำ ..
แล้วก็ไม่สนด้วย ว่าเค้าจะมองว่าผมงก
ขนาดทำบุญใส่ซองยังไม่ทำ
ผมบอกเลยว่า
ใส่เงินอ่ะใส่ได้
แต่ไม่ต้องเอาชื่อไปร่วมด้วย..
ผมก้อไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรับไม่ได้ขนาดนี้
แต่สันนิษฐานว่า ..
ทางบ้านผมน่าจะสาเหตุหลัก
ที่ทำให้ผม . . ไม่ศรัทธารูปแบบนี้
ผมเอาเงินไปซื้อข้าวให้คนขอทานจะสบายใจกว่า
กรรมจริงๆ ..
อีกหน่อย ผมคงทำใจได้มากกว่านี้
ปกติ ทำจะใส่แค่ซองของวัดไผ่ดำ
เป็นกฐินหลวง..
ไม่ใส่ชื่อผม แต่ใส่ชื่อผู้ชายที่ผมเคยคบแทน
ยิ่งช่วงแรกที่เลิกกัน..
เค้าเคยฝากเงินไว้ที่ผม
ผมก้อจัดการเอาเงินเค้าทำบุญหมด
จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน
คราวนี้ ..
ผมอาจจะทำบุญส่งให้เค้าอีก
เพราะผมเองก้อไม่ได้อยากทำบุญวิธีนี้
แต่วัดนี้เป็นกฐินหลวง ก้อซะหน่อย
รับรองมีข่าวอีก..น่าจะประมาณว่า
อ้อมทำบุญชื่อผู้ชาย
ล่าสุด มีข่าวคาวๆ
ว่าผมมีกิ๊ก..มีคนมาส่ง
ว่าผมมีผู้ชายโทรตามที่ออฟฟิส
ว่าผมแต่งตัว ทำสีผม สงสัยมีแฟน
ว่าผม . .. ...
คงหาคนช่วยส่งบ้าน
อิ อิ ...ตามสบาย
ชอบบบบบบ
รู้แต่ว่า ..
ตอนนี้หนาวแล้ว
..
ฤดูเหงาจริงๆ
ผมชอบกลางคืน
ผมชอบแสงสี
ผมชอบแสงไฟ
แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ
เพราะผมมักจะเป็นคนสังเกตการณ์
มองดูคนมีความสุขหน้าเทศกาล
ผมก้อสุขดีที่เห็นคนยิ้มกว้างให้กัน
แอบเหงานิดๆ ..
เพราะไม่มีคนให้ยิ้มด้วย
แต่ไม่ใช่อุปสรรค
ผมคงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
...
ซ้อมเป่าขลุ่ยงานลอยกระทง
ลมแทบหมด
..
ชีวิตก้อแค่นี้แล
ทำอะไรตามใจ ถ้าใจอยาก
ที่สำคัญ ต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
..
หน้าลอก / ผิวแตก / หมด หมด หมดกัน
...
แล้วก้อหมดไปอีกวัน
มีอีกหลายอย่างที่จดไว้ว่าจะทำ
อยากจะทำ และจะต้องทำ
แต่ทั้งหลายทั้งมวล
ผมก็ยังไม่ได้ลงมือทำ
..
ผมมันห่วยจริงๆ
ปล.วันนี้ สงสัยจะเครียดจริง ..
วันนี้...
ลมหนาวแรกมาแล้ว
ตั้งโทรศัพท์ไว้ตี 5 ครึ่ง
มารู้สึกตัวกระเด้งตื่นตอน 6 โมงครึ่ง
ช่วงนี้
งานยุ่งมากมาย
จู่ๆ ก็มีคำสั่งให้ผมไปถ่ายรูปงานใหญ่ของออฟฟิส
วันศุกร์นี้ที่ Grand Hyatt
แขกร่วมร้อยคน
..
ทีแรก ผมนึกว่าจะรอดแล้วงานนี้
กลัวถ่ายไม่ดี เพราะตอนนี้กล้องมันน่าจะเสื่อม
แต่ก็นะ ..นายสั่ง ก็ทำได้เท่าที่ทำได้ดีที่สุดนะคะ
ไม่งั้นก้อคงต้อง ยืมกล้องนายอีกตัว เผื่อไว้
ท่าทางช่วงนี้ผมคงแอบเครียดอะไรแหงๆ
รู้สึกอยากซื้อโน่น นั่น นี่เต็มไปหมด
วันนี้ื้ซื้อกระเป๋าใบโตมา 1 ใบ
คนขายมองหน้าแปลกแล้วถามว่า ..
ไปทำอะไรกับผมมารึเปล่า
นั่น .. ผมสวนทันที
อืมมม ไมน้อง จะชมรึจะด่าจ๊ะ
ป่าว สวยดี.. น้องคนขายบอก
แล้วไป .. ผมตอบ
แค่ตอนนี้ มีหน้าม้าแล้วหัวก็แดง
แค่นั้นเอง..
แล้วก้อที่สำคัญที่สุดของผม..
MP 3 ที่คงต้องซื้อแน่ๆ
ตอนนี้หูผมเกือบแตกแล้ว
แต่อันนี้ต้องอดใจหน่อย
คงต้องเป็นเดือนหน้า
อึ๊บ .. อึ๊บ อึดเดียว
เด๋วกลางดือนนี้ไปหาดใหญ่
ไปดูที่โน่นคงถูก
แต่คงไม่รับประกันว่าจะใช้กี่วันพัง
เพื่อนว่า .. ไปดูมาบุญครองดีกว่า
พังยังไงก้อยังประกันปีนึง
ที่อยากรีบซื้อมานานแล้ว
ก้อบ้านหรือรถก้อได้
ตอนนี้ ชักเซร็ง..
อยากออกไปอยู่คอนโด
รึว่า..
ผ่อนคอนโดให้ตัวเองอยู่
แล้วก้อผ่อนทาวเฮ้าส์ให้พ่อแม่
อ่ะนะ ..
คิดซะ อย่างกะว่าทำงานได้เดือนละแสน
เฮ้อ..
ผมปล่อยเวลาผ่านไป
ไม่กล้าตัดสินใจซะที
จนตอนนี้มันจะหมดปีแล้ว
จนน้องทีี่่ทำงาน ที่หาดูบ้านหลังผม
เค้าได้จนจะเข้าไปอยู่แล้ว
ผมยังหาไม่ได้เลย
อาจารย์เกรียง
ไม่โทร..แต่ยังคงส่งข้อความมา
น้องสบายดีไหม เพื่อนสนิทของพี่รู้จักรมต.ลาว
พี่อาจไปทำประโยชน์ให้เขา
พี่อาจขอคำแนะนำในอนาคตนะครับ
รักษาสุขภาพด้วยจ้า
ตามสบายเลยคับ
จะไปอยู่ลาวเลยก้อเต็มที่คับ..
เฮ้อ ..
อากาศเย็นแล้วจริงๆ
ผู้ชายคนล่าสุดที่เดินตามผม
โทรมาหาผมที่ออฟฟิส..
อืมมม 2 วันแล้ว
วันละ 2 ครั้ง
ทีโทรหลายที เพราะผมไม่อยู่บ้าง
โทรมาตอนผมยุ่งบ้าง
ผมเคยหลงรับสายไปทีนึง
ได้ความว่า ชื่อ อู๋
จำได้แค่นั้น..
แล้วก็รีบวางไป
เอาเห๊อะ..
ปีหน้า ผมว่าจะเปลี่ยนเบอร์
เด๋วดูก่อน..
เพื่อนบอกว่า อ้อมเปลี่ยนโทรศัพท์ดีกว่าไม๊
โทรติดก้อยาก ..โทรไปก้อไม่รับ
แหม ..ม่ายล่ายตั้งใจซะหน่อย
สุดท้าย
ด้วยความตรงไปตรงมา
บวกกับมารยาทสังคมติดลบของผม
หน้ากฐินเลยมีซองเรี่ยไรตึม
ส่วนผม..
ผู้ซึ่งไม่พิสมัยการทำบุญรูปแบบนี้
น่าจะออกแนวอย่ามายุ่งกะช้านนนทีเดียว
เพราะมีทัศนคติส่วนตัวไม่ดีกับเรื่องนี้
ผมเลยไม่ทำ ..
แล้วก็ไม่สนด้วย ว่าเค้าจะมองว่าผมงก
ขนาดทำบุญใส่ซองยังไม่ทำ
ผมบอกเลยว่า
ใส่เงินอ่ะใส่ได้
แต่ไม่ต้องเอาชื่อไปร่วมด้วย..
ผมก้อไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรับไม่ได้ขนาดนี้
แต่สันนิษฐานว่า ..
ทางบ้านผมน่าจะสาเหตุหลัก
ที่ทำให้ผม . . ไม่ศรัทธารูปแบบนี้
ผมเอาเงินไปซื้อข้าวให้คนขอทานจะสบายใจกว่า
กรรมจริงๆ ..
อีกหน่อย ผมคงทำใจได้มากกว่านี้
ปกติ ทำจะใส่แค่ซองของวัดไผ่ดำ
เป็นกฐินหลวง..
ไม่ใส่ชื่อผม แต่ใส่ชื่อผู้ชายที่ผมเคยคบแทน
ยิ่งช่วงแรกที่เลิกกัน..
เค้าเคยฝากเงินไว้ที่ผม
ผมก้อจัดการเอาเงินเค้าทำบุญหมด
จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน
คราวนี้ ..
ผมอาจจะทำบุญส่งให้เค้าอีก
เพราะผมเองก้อไม่ได้อยากทำบุญวิธีนี้
แต่วัดนี้เป็นกฐินหลวง ก้อซะหน่อย
รับรองมีข่าวอีก..น่าจะประมาณว่า
อ้อมทำบุญชื่อผู้ชาย
ล่าสุด มีข่าวคาวๆ
ว่าผมมีกิ๊ก..มีคนมาส่ง
ว่าผมมีผู้ชายโทรตามที่ออฟฟิส
ว่าผมแต่งตัว ทำสีผม สงสัยมีแฟน
ว่าผม . .. ...
คงหาคนช่วยส่งบ้าน
อิ อิ ...ตามสบาย
ชอบบบบบบ
รู้แต่ว่า ..
ตอนนี้หนาวแล้ว
..
ฤดูเหงาจริงๆ
ผมชอบกลางคืน
ผมชอบแสงสี
ผมชอบแสงไฟ
แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ
เพราะผมมักจะเป็นคนสังเกตการณ์
มองดูคนมีความสุขหน้าเทศกาล
ผมก้อสุขดีที่เห็นคนยิ้มกว้างให้กัน
แอบเหงานิดๆ ..
เพราะไม่มีคนให้ยิ้มด้วย
แต่ไม่ใช่อุปสรรค
ผมคงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
...
ซ้อมเป่าขลุ่ยงานลอยกระทง
ลมแทบหมด
..
ชีวิตก้อแค่นี้แล
ทำอะไรตามใจ ถ้าใจอยาก
ที่สำคัญ ต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
..
หน้าลอก / ผิวแตก / หมด หมด หมดกัน
...
แล้วก้อหมดไปอีกวัน
มีอีกหลายอย่างที่จดไว้ว่าจะทำ
อยากจะทำ และจะต้องทำ
แต่ทั้งหลายทั้งมวล
ผมก็ยังไม่ได้ลงมือทำ
..
ผมมันห่วยจริงๆ
ปล.วันนี้ สงสัยจะเครียดจริง ..
วันนี้..
มีผู้ชายเดินตามผม
เล่นเอาผมเหนื่อยทีเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า..
ผมลงรถไฟฟ้าแล้วแวะไปซื้อของที่ห้าง
แล้วผมก็รู้สึกมีผู้ชายคนนึงมองผม
อันนี้ปกติ มองไม่ว่า เฉยๆแล้ว
พอมองจอดดูของ
อีตานี่มาจอดข้างผม
ชักไม่ดีแล้ว..
ผมเลยไปที่อื่นดีกว่า
เดินออกมาจากห้าง
เหลือบดูกระจก ..
นั่น มีตามหว่ะ
น่าจะอายุน้อยกว่าผม
แต่ไม่เป็นไร
ทีแรกก็ไม่แน่ใจว่าตามตูรึป่าวฟะ
เลยต้องทดสอบเพื่อความชัวร์
ผมเดินจากเซ็นจูรีี่
เดินไปจนถึงสวนสันติภาพ
เมื่อยนะนั่น ส้นสูง..
กะว่า ถ้ามาถึงนี่ก็ฟันธงได้เลยว่าตามแน่
ผมเดินวนสวนไปครึ่งนึง
อิตานี่..เริ่มประชิด
ผมเริ่มคิดไม่ออก เอาไงดีวะ
ผมเลยเบรคแล้วเดินย้อนกลับดื้อๆ
เรียกว่า ถ้าเจออีกก็น่ากลัวนะเนี่ย
แต่ผมก็ไม่กล้าหันไปมองหน้าตรงๆ
กลัวว่าถ้าเค้าเห็นหน้าผมชัดๆแล้วจะเลิกตาม
กิ้วววววววส ....
คราวนี้
ผมเดินออกจากสวนแบบเร็วขึ้น
เรียกว่า ส้นสูงไม่เป็นอุปสรรค
เพราะเริ่มกลัวมากกว่าเจ็บเท้า
หันไปไม่เห็น..
รึคนเยอะก็ไม่รู้
ผมก็เดินอ้อมจากสวนสันติภาพ
ว่าจะหม่ำไอติม เลยอด..
อุตส่าห็ไม่กินข้าวกลางวัน
เก็บท้องไว้กินไอติม
ยังไม่ทันไร..
ผมเดินข้ามฝั่งไปท็อป
ไม่ใช่สิ..
ผมรู้สึกตัวมาเค้ายังตามอยู่..
ตอนผมมาซื้อของวัตสัน
เฮ้ออ....
เอาไงดีวะเนี่ย
เหนื่อยแล้วนาเฟร่ย..
ผมก็เลยหลบไปท็อป
กะว่า น่าจะหลบได้
แต่เพราะวันนี้ผมใส่ชุดเหลืองรึเปล่าวะ
เลยหาง่าย..
แป่ว ..เหลืองทั้งตัวทีเดียวเชียว
สุดท้าย
เค้าก็คงเหนื่อยเหมือนผม
เค้าก็มาดักผม
แล้วก็ทักผมว่า
เรียนที่เอแบครึป่าวคับ
ฮ่วยย...
ชีวิตชั้นทำไมเจอแต่ประโยคนี้
แล้วก็บอกว่าหน้าเหมือนเพื่อนเค้าที่เรียนเอแบค
แต่จะไปอเมริกา เลยงงทำไมมาอยู่แถวนี้
แล้วก็ลงท้ายด้วยการขอเบอร์โทร
ทำงานที่ไหน,เรียนที่ไหน,บ้านอยู่ไหน
เบอร์ไม่ให้ ก็ขอนามบัตร
แต่ผมรู้สึกว่า นามบัตรผมไม่ได้มีไว้แจกผู้ชาย
เค้าก็เลยขอเบอร์ที่ทำงาน..
ผมก็เลยให้ไป..
ส่วนผมก็ได้นามบัตรเค้ามา
ผมมีนามบัตรผู้ชายแปลกหน้ากี่ใบแล้วไม่รู้
แต่จำใครไม่ได้เลย
ผมไม่แน่ใจว่า .. ผมโดนตามแบบนี้มากี่ครั้ง
แต่เคยใช้มุขโวยวาย เสียงดัง
ก้อสงสารผู้ชาย ..
ไอ่ผมอ่ะไม่ค่อยอายหรอก
เพราะคนพวกนี้เค้าไม่มีอะไรหรอก
แค่อยากรู้จักผม
ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอก
แต่ขี้เกียจมากกว่า..
เฮ้ออออ...
ว่าวันนี้แต่งตัวป้าแล้วนะ
ยังไม่อยากเลี้ยงต้อยนะคะ
หรือว่า..
ผมหน้าม้า มันช่วยหลอกตาได้จริงๆ
จากเกือบ 30 เหลือ 20 ก่าๆๆๆๆ
เอาวะ..
รอดไปอีกวัน
ถ้าวันนี้ ผมใจดีให้เบอร์โทรอีก
คงได้เปลี่ยนเบอร์ปีหน้าแหงๆ
ดีว่าคดีอาจารย์เกรียงเพิ่งปิดไป
ไม่อยากสร้างคดีใหม่..
อยากให้หน้าหนาวปีนี้
มีความสุข..
กับอากาศดีดี ซักเดือนสองเดือน
ช่วงที่ความรู้สึกดีดีจะเกิดกับชีวิตผมบ้าง
ผมเหงามาหลายปีแล้ว
ปีนั้ .. จะเหงาอย่างมีความสุขอีก 1 ปี
ฤดูหนาว ..
ฤดูเหงา ..
ฤดูที่แดดร้อน ..
ฤดูที่ลมแรง ..
ฤดูที่ ..
ความรักจะแวะมาเยี่ยม ..
แค่ชั่วคราว
ประเด๋วประด๋าว
แล้วก็หายไป อย่างไร้ร่องรอย
เหมือนลมหนาว...
ปล.
ผมเริ่มรู้สึกตัว
ว่าผมคงต้องทำอะไรซักอย่าง
กับบางสถานะ..
แล้วผมจะต้องเป็นแบบนี้อีกกี่ครั้ง
ผมรู้สึก..
ว่าผมเป็นคนต้องห้าม
สำหรับหลายคน
ทั้งๆที่ ผมไม่ได้ต้องการอะไร
มากไปกว่าที่มันเป็นอยู่
แต่ ..
ที่สุดแล้ว
ผมเป็นคนที่ต้องถอยออกไป
ผมก้อ..คงต้องไป
มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ควรทำ
....
ผมทำดีที่สุึดแล้ว
....
วันนี้ที่ผมคิดได้....
ว่าผมควรจะทำให้ได้อย่างที่ผมคิด...
...
วันนี้...
ลมหนาวแรกมาแล้ว
ตั้งโทรศัพท์ไว้ตี 5 ครึ่ง
มารู้สึกตัวกระเด้งตื่นตอน 6 โมงครึ่ง
ช่วงนี้
งานยุ่งมากมาย
จู่ๆ ก็มีคำสั่งให้ผมไปถ่ายรูปงานใหญ่ของออฟฟิส
วันศุกร์นี้ที่ Grand Hyatt
แขกร่วมร้อยคน
..
ทีแรก ผมนึกว่าจะรอดแล้วงานนี้
กลัวถ่ายไม่ดี เพราะตอนนี้กล้องมันน่าจะเสื่อม
แต่ก็นะ ..นายสั่ง ก็ทำได้เท่าที่ทำได้ดีที่สุดนะคะ
ไม่งั้นก้อคงต้อง ยืมกล้องนายอีกตัว เผื่อไว้
ท่าทางช่วงนี้ผมคงแอบเครียดอะไรแหงๆ
รู้สึกอยากซื้อโน่น นั่น นี่เต็มไปหมด
วันนี้ื้ซื้อกระเป๋าใบโตมา 1 ใบ
คนขายมองหน้าแปลกแล้วถามว่า ..
ไปทำอะไรกับผมมารึเปล่า
นั่น .. ผมสวนทันที
อืมมม ไมน้อง จะชมรึจะด่าจ๊ะ
ป่าว สวยดี.. น้องคนขายบอก
แล้วไป .. ผมตอบ
แค่ตอนนี้ มีหน้าม้าแล้วหัวก็แดง
แค่นั้นเอง..
แล้วก้อที่สำคัญที่สุดของผม..
MP 3 ที่คงต้องซื้อแน่ๆ
ตอนนี้หูผมเกือบแตกแล้ว
แต่อันนี้ต้องอดใจหน่อย
คงต้องเป็นเดือนหน้า
อึ๊บ .. อึ๊บ อึดเดียว
เด๋วกลางดือนนี้ไปหาดใหญ่
ไปดูที่โน่นคงถูก
แต่คงไม่รับประกันว่าจะใช้กี่วันพัง
เพื่อนว่า .. ไปดูมาบุญครองดีกว่า
พังยังไงก้อยังประกันปีนึง
ที่อยากรีบซื้อมานานแล้ว
ก้อบ้านหรือรถก้อได้
ตอนนี้ ชักเซร็ง..
อยากออกไปอยู่คอนโด
รึว่า..
ผ่อนคอนโดให้ตัวเองอยู่
แล้วก้อผ่อนทาวเฮ้าส์ให้พ่อแม่
อ่ะนะ ..
คิดซะ อย่างกะว่าทำงานได้เดือนละแสน
เฮ้อ..
ผมปล่อยเวลาผ่านไป
ไม่กล้าตัดสินใจซะที
จนตอนนี้มันจะหมดปีแล้ว
จนน้องทีี่่ทำงาน ที่หาดูบ้านหลังผม
เค้าได้จนจะเข้าไปอยู่แล้ว
ผมยังหาไม่ได้เลย
อาจารย์เกรียง
ไม่โทร..แต่ยังคงส่งข้อความมา
น้องสบายดีไหม เพื่อนสนิทของพี่รู้จักรมต.ลาว
พี่อาจไปทำประโยชน์ให้เขา
พี่อาจขอคำแนะนำในอนาคตนะครับ
รักษาสุขภาพด้วยจ้า
ตามสบายเลยคับ
จะไปอยู่ลาวเลยก้อเต็มที่คับ..
เฮ้อ ..
อากาศเย็นแล้วจริงๆ
ผู้ชายคนล่าสุดที่เดินตามผม
โทรมาหาผมที่ออฟฟิส..
อืมมม 2 วันแล้ว
วันละ 2 ครั้ง
ทีโทรหลายที เพราะผมไม่อยู่บ้าง
โทรมาตอนผมยุ่งบ้าง
ผมเคยหลงรับสายไปทีนึง
ได้ความว่า ชื่อ อู๋
จำได้แค่นั้น..
แล้วก็รีบวางไป
เอาเห๊อะ..
ปีหน้า ผมว่าจะเปลี่ยนเบอร์
เด๋วดูก่อน..
เพื่อนบอกว่า อ้อมเปลี่ยนโทรศัพท์ดีกว่าไม๊
โทรติดก้อยาก ..โทรไปก้อไม่รับ
แหม ..ม่ายล่ายตั้งใจซะหน่อย
สุดท้าย
ด้วยความตรงไปตรงมา
บวกกับมารยาทสังคมติดลบของผม
หน้ากฐินเลยมีซองเรี่ยไรตึม
ส่วนผม..
ผู้ซึ่งไม่พิสมัยการทำบุญรูปแบบนี้
น่าจะออกแนวอย่ามายุ่งกะช้านนนทีเดียว
เพราะมีทัศนคติส่วนตัวไม่ดีกับเรื่องนี้
ผมเลยไม่ทำ ..
แล้วก็ไม่สนด้วย ว่าเค้าจะมองว่าผมงก
ขนาดทำบุญใส่ซองยังไม่ทำ
ผมบอกเลยว่า
ใส่เงินอ่ะใส่ได้
แต่ไม่ต้องเอาชื่อไปร่วมด้วย..
ผมก้อไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรับไม่ได้ขนาดนี้
แต่สันนิษฐานว่า ..
ทางบ้านผมน่าจะสาเหตุหลัก
ที่ทำให้ผม . . ไม่ศรัทธารูปแบบนี้
ผมเอาเงินไปซื้อข้าวให้คนขอทานจะสบายใจกว่า
กรรมจริงๆ ..
อีกหน่อย ผมคงทำใจได้มากกว่านี้
ปกติ ทำจะใส่แค่ซองของวัดไผ่ดำ
เป็นกฐินหลวง..
ไม่ใส่ชื่อผม แต่ใส่ชื่อผู้ชายที่ผมเคยคบแทน
ยิ่งช่วงแรกที่เลิกกัน..
เค้าเคยฝากเงินไว้ที่ผม
ผมก้อจัดการเอาเงินเค้าทำบุญหมด
จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน
คราวนี้ ..
ผมอาจจะทำบุญส่งให้เค้าอีก
เพราะผมเองก้อไม่ได้อยากทำบุญวิธีนี้
แต่วัดนี้เป็นกฐินหลวง ก้อซะหน่อย
รับรองมีข่าวอีก..น่าจะประมาณว่า
อ้อมทำบุญชื่อผู้ชาย
ล่าสุด มีข่าวคาวๆ
ว่าผมมีกิ๊ก..มีคนมาส่ง
ว่าผมมีผู้ชายโทรตามที่ออฟฟิส
ว่าผมแต่งตัว ทำสีผม สงสัยมีแฟน
ว่าผม . .. ...
คงหาคนช่วยส่งบ้าน
อิ อิ ...ตามสบาย
ชอบบบบบบ
รู้แต่ว่า ..
ตอนนี้หนาวแล้ว
..
ฤดูเหงาจริงๆ
ผมชอบกลางคืน
ผมชอบแสงสี
ผมชอบแสงไฟ
แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ
เพราะผมมักจะเป็นคนสังเกตการณ์
มองดูคนมีความสุขหน้าเทศกาล
ผมก้อสุขดีที่เห็นคนยิ้มกว้างให้กัน
แอบเหงานิดๆ ..
เพราะไม่มีคนให้ยิ้มด้วย
แต่ไม่ใช่อุปสรรค
ผมคงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
...
ซ้อมเป่าขลุ่ยงานลอยกระทง
ลมแทบหมด
..
ชีวิตก้อแค่นี้แล
ทำอะไรตามใจ ถ้าใจอยาก
ที่สำคัญ ต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
..
หน้าลอก / ผิวแตก / หมด หมด หมดกัน
...
แล้วก้อหมดไปอีกวัน
มีอีกหลายอย่างที่จดไว้ว่าจะทำ
อยากจะทำ และจะต้องทำ
แต่ทั้งหลายทั้งมวล
ผมก็ยังไม่ได้ลงมือทำ
..
ผมมันห่วยจริงๆ
ปล.วันนี้ สงสัยจะเครียดจริง ..
วันนี้..
มีผู้ชายเดินตามผม
เล่นเอาผมเหนื่อยทีเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า..
ผมลงรถไฟฟ้าแล้วแวะไปซื้อของที่ห้าง
แล้วผมก็รู้สึกมีผู้ชายคนนึงมองผม
อันนี้ปกติ มองไม่ว่า เฉยๆแล้ว
พอมองจอดดูของ
อีตานี่มาจอดข้างผม
ชักไม่ดีแล้ว..
ผมเลยไปที่อื่นดีกว่า
เดินออกมาจากห้าง
เหลือบดูกระจก ..
นั่น มีตามหว่ะ
น่าจะอายุน้อยกว่าผม
แต่ไม่เป็นไร
ทีแรกก็ไม่แน่ใจว่าตามตูรึป่าวฟะ
เลยต้องทดสอบเพื่อความชัวร์
ผมเดินจากเซ็นจูรีี่
เดินไปจนถึงสวนสันติภาพ
เมื่อยนะนั่น ส้นสูง..
กะว่า ถ้ามาถึงนี่ก็ฟันธงได้เลยว่าตามแน่
ผมเดินวนสวนไปครึ่งนึง
อิตานี่..เริ่มประชิด
ผมเริ่มคิดไม่ออก เอาไงดีวะ
ผมเลยเบรคแล้วเดินย้อนกลับดื้อๆ
เรียกว่า ถ้าเจออีกก็น่ากลัวนะเนี่ย
แต่ผมก็ไม่กล้าหันไปมองหน้าตรงๆ
กลัวว่าถ้าเค้าเห็นหน้าผมชัดๆแล้วจะเลิกตาม
กิ้วววววววส ....
คราวนี้
ผมเดินออกจากสวนแบบเร็วขึ้น
เรียกว่า ส้นสูงไม่เป็นอุปสรรค
เพราะเริ่มกลัวมากกว่าเจ็บเท้า
หันไปไม่เห็น..
รึคนเยอะก็ไม่รู้
ผมก็เดินอ้อมจากสวนสันติภาพ
ว่าจะหม่ำไอติม เลยอด..
อุตส่าห็ไม่กินข้าวกลางวัน
เก็บท้องไว้กินไอติม
ยังไม่ทันไร..
ผมเดินข้ามฝั่งไปท็อป
ไม่ใช่สิ..
ผมรู้สึกตัวมาเค้ายังตามอยู่..
ตอนผมมาซื้อของวัตสัน
เฮ้ออ....
เอาไงดีวะเนี่ย
เหนื่อยแล้วนาเฟร่ย..
ผมก็เลยหลบไปท็อป
กะว่า น่าจะหลบได้
แต่เพราะวันนี้ผมใส่ชุดเหลืองรึเปล่าวะ
เลยหาง่าย..
แป่ว ..เหลืองทั้งตัวทีเดียวเชียว
สุดท้าย
เค้าก็คงเหนื่อยเหมือนผม
เค้าก็มาดักผม
แล้วก็ทักผมว่า
เรียนที่เอแบครึป่าวคับ
ฮ่วยย...
ชีวิตชั้นทำไมเจอแต่ประโยคนี้
แล้วก็บอกว่าหน้าเหมือนเพื่อนเค้าที่เรียนเอแบค
แต่จะไปอเมริกา เลยงงทำไมมาอยู่แถวนี้
แล้วก็ลงท้ายด้วยการขอเบอร์โทร
ทำงานที่ไหน,เรียนที่ไหน,บ้านอยู่ไหน
เบอร์ไม่ให้ ก็ขอนามบัตร
แต่ผมรู้สึกว่า นามบัตรผมไม่ได้มีไว้แจกผู้ชาย
เค้าก็เลยขอเบอร์ที่ทำงาน..
ผมก็เลยให้ไป..
ส่วนผมก็ได้นามบัตรเค้ามา
ผมมีนามบัตรผู้ชายแปลกหน้ากี่ใบแล้วไม่รู้
แต่จำใครไม่ได้เลย
ผมไม่แน่ใจว่า .. ผมโดนตามแบบนี้มากี่ครั้ง
แต่เคยใช้มุขโวยวาย เสียงดัง
ก้อสงสารผู้ชาย ..
ไอ่ผมอ่ะไม่ค่อยอายหรอก
เพราะคนพวกนี้เค้าไม่มีอะไรหรอก
แค่อยากรู้จักผม
ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอก
แต่ขี้เกียจมากกว่า..
เฮ้ออออ...
ว่าวันนี้แต่งตัวป้าแล้วนะ
ยังไม่อยากเลี้ยงต้อยนะคะ
หรือว่า..
ผมหน้าม้า มันช่วยหลอกตาได้จริงๆ
จากเกือบ 30 เหลือ 20 ก่าๆๆๆๆ
เอาวะ..
รอดไปอีกวัน
ถ้าวันนี้ ผมใจดีให้เบอร์โทรอีก
คงได้เปลี่ยนเบอร์ปีหน้าแหงๆ
ดีว่าคดีอาจารย์เกรียงเพิ่งปิดไป
ไม่อยากสร้างคดีใหม่..
อยากให้หน้าหนาวปีนี้
มีความสุข..
กับอากาศดีดี ซักเดือนสองเดือน
ช่วงที่ความรู้สึกดีดีจะเกิดกับชีวิตผมบ้าง
ผมเหงามาหลายปีแล้ว
ปีนั้ .. จะเหงาอย่างมีความสุขอีก 1 ปี
ฤดูหนาว ..
ฤดูเหงา ..
ฤดูที่แดดร้อน ..
ฤดูที่ลมแรง ..
ฤดูที่ ..
ความรักจะแวะมาเยี่ยม ..
แค่ชั่วคราว
ประเด๋วประด๋าว
แล้วก็หายไป อย่างไร้ร่องรอย
เหมือนลมหนาว...
ปล.
ผมเริ่มรู้สึกตัว
ว่าผมคงต้องทำอะไรซักอย่าง
กับบางสถานะ..
แล้วผมจะต้องเป็นแบบนี้อีกกี่ครั้ง
ผมรู้สึก..
ว่าผมเป็นคนต้องห้าม
สำหรับหลายคน
ทั้งๆที่ ผมไม่ได้ต้องการอะไร
มากไปกว่าที่มันเป็นอยู่
แต่ ..
ที่สุดแล้ว
ผมเป็นคนที่ต้องถอยออกไป
ผมก้อ..คงต้องไป
มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ควรทำ
....
ผมทำดีที่สุึดแล้ว
....
วันนี้ที่ผมคิดได้....
ว่าผมควรจะทำให้ได้อย่างที่ผมคิด...
...
เดือนนี้ใกล้หมดแล้ววว..
ตารางเดือนหน้าก็แน่นใช้ได้ทีเดียว
ได้ไปหาดใหญ่แถมค้างคืนด้วย
ไม่รู้จะดีใจรึว่าอะไรดี
เพราะไปที่ที่มันวางระเบิดเป็นสิบๆลูก
แถมไปกะคนที่ไม่ชอบขี้หน้าผมที่สุดในออฟฟิส
ด้วยที่ได้ยินมาว่า ..
ถ้าเคยพูดกะแม่บ้านว่า
ถ้าลอยกระทงเค้าได้นอนคู่ผม
เค้าคงรับไม่ได้..
แหมเล่นซุบซิบกันแบบนี้
ผมก็สนุกสิงานนี้
พอเจ้านายใส่ชื่อผมคู่พี่คนนี้ไปหาดใหญ่
ผมก็เลยรีบ OK เลย
พร้อมหน้าตาที่เก็บอาการไมอยู่
เจ้านายผมถึงกับออกปาก
ชอบนักล่ะ อะไรที่ท้าทาย..
่ส่วนเพื่อนร่วมงานพอเห็นชื่อผม
บางคนก็มาจับมือยินดีด้วย..
เพราะพี่คนนี้ขึ้นชื่อเรื่องคนเป็นคุณนาย
ระเบียบจัด เคยมีคนทำผมตกในห้องน้ำก็ต้องไปเก็บ
กินข้าวก็แกะเองไม่เป็น..
ไอ้พวกนี้ผมไม่มีปัญหา
เพราะผมไม่เหมือนคนอื่นในออฟฟิส
ที่เค้าจะมาคุยเล่นด้วย หรือจิกใช้ผมได้
ผมไม่แคร์..
แต่ถ้ามาดี พูดดี ผมก็ดีตอบ
แต่ถ้าจะหาเรื่องผม ..ผมก้อไม่ว่า
ตามสบาย ผมไม่เกรงใจอยู่แล้ว
ผมได้แต่บอกว่า...
เกลียดอะไรก้อได้อย่างนั้นแลเพ่
เอาวะ .. ขำๆ
ตอนนี้พี่คนนี้ เริ่มคุยกะผมเพิ่มขึ้น
เพราะรู้ชะตากรรมว่าต้องนอนกะผมแน่
ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ไอ่ผมอ่ะ ไม่เท่าไหร่ อะไรก็ได้
แต่พี่เค้าอาจจะทรมานที่ต้องเห็นหน้าผมซะมั้ง
กร๊ากกกกกกกกกก....เหอ ๆ ๆ
อันนี้ไปช่วงกลางเดือน
พอลอยกระทง ต้องไปเทรนนิ่งค้างอีก 2 คืน
อารมณ์เหมือนไปเข้าค่าย
เที่ยวนี้ คนไปเยอะซะด้วย
งานนี้ไม่รู้จะได้นอนกะใคร
แป๊บๆ เด๋วก็หมดเดือน
แล้วก้อหมดไปอีกปี
อาทิตย์ก่อนตุ้มหูหายไปข้างนึง(อีกแล้ว)
วันพุธ ลืมทรัมพ์ไว้ที่ทำงาน
เล่นเอานอนไม่หลับ กลัวหาย
แถมวันนั้น โทรศัพท์ตกกระจายเกือบตกท่อ
mp 3 ก้อเริ่มมีอาการ ท่าทางจะไปเร็วๆนี้
ผมอยากลองใส่คอนแทคเลนสี
แต่ .. คงใส่ข้างละสี
จะโดนประนามอีกรึป่าวไม่รู้
ส่วนอาจารย์
ไม่ได้โทรมา แต่มีข้อความฝากไว้
...
น้องงานเยอะผ่านอุปสรรคได้อยู่แล้ว
สู้ๆ พี่สู้ตายทุกวัน มีคนเรียกสัมภาษณ์
8 ที่ใน 2 วันและพี่ไปแจกลายเซ็นหนังสือพี่
ที่งานสัปดาห์หนังสือเมื่อวันอังคารและวันอาทิตย์
ที่จะถึงที่บู๊ดซีเอ็ด มีแฟนหนังสือต้อนรับ
น้องมาซิ อยากให้น้อง 1 เล่ม
...
น้องสบายดีบ่รักษาสุขภาพวันพระจ้า
...
อ่ะนะ
ส่วนผู้ชายที่ผมเคยคบ
เพิ่งส่ง เมลล์ตอบผม
หลังจากที่ผมส่งไปหาเค้าตั้งแต่กลางเดือน
ตอนได้ข่าวว่าโคราชน้ำท่วมจระเข้หลุด
ดูข่าว เห็นโคราชน้ำท่วมสูง
หวังว่าคงไม่ถึงที่บ้านเธอ
..
จนตอนนี้จระเข้ตายไปเกือบหมดแล้ว
ผมไม่แน่ใจว่าผมคิดยังไงกับผู้ชายคนนี้
แต่ผมเพิ่งรุ้สึกตัวว่า..
ผมมักจะสนิทใจกับใครเป็นคนคนไป
แล้วก้อเป็นช่วงๆ..
สั้นบ้างยาวบ้างแล้วแต่โปรโมชั่น
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
โดยมากมักมีเหตุให้จบ
จบดีก้อยังติดต่อกัน
แต่ถ้าจบไม่สวย ..ก้อตามนั้น
ไอ่ที่บอกว่าสนิทก็ หมายถึง
ผมอ่ะไปคิดว่าสนิทกับเค้าเอง
ส่วนเค้าจะรู้สึกสนิทกับผมเหมือนผมรู้สึกกับเค้ารึเปล่า
คนละเรื่องกัน..
พอผมสนิทกับใครผมก้อให้ไปเต็มๆ
เรียกว่า ผมสามารถคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องได้
แล้วก้อคุยกันบ่อยๆๆ เจอกันบ่อยๆๆ
กลายเป็นคุ้นเคย ..
ผมเคยรู้สึกสนิทกับเอก..
สนิทกับวิป..
สนิทกับเป้..
ปัจจุบัน
ผมเริ่มสนิทกับพี่พัด
แต่เด๋วต่อไป..
พอหมดโปรโมชั่นนี้
ผมก้อไม่รู้ว่าผมจะมีใครเข้ามาสนิทกับผมอีก
...
พอหมดโปร ก้อนานนานทีโทรหา
นานนานทีเจอหน้า
แต่ก็็ยังเป็นคนพิเศษอยู่
หรือบางรายก้อ เงียบหายไปเลยดีกว่า
แล้วแต่กรณี..
ผู้ชายที่ผมเคยคบ
เคยสนิทกับผมที่สุด
ซึ่งมานานมากจนผมเกือบจำไม่ได้
หรือพยายามจะไม่จำมันก็ไม่รู้
เพียงแต่ผมยังสับสน
ว่่าตกลงผมคิดยังไง
ยังเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไปแล้ว
ถ้าผมไม่คิดอะไรจริงๆ ผมคงคุยแบบเพื่อนกับเค้าได้
แต่ถ้าผมยังไม่หายล่ะ..
มันเสี่ยงเกินไปที่ผมจะกลับไปทรมานอีก
แล้วก้อเริ่มนับ 0 ใหม่ที่จะลืมเค้าต่อ..
ถ้าผมยังไม่แน่พอ ..
ถึงผมจะชอบใช้วิธีเอาหนามบ่งก็เหอะ
แต่บางครั้ง การอยู่เฉยๆอาจจะเจ็บน้อยกว่า
สำหรับผม
ผมเชื่อว่า เราสามารถเลือกได้
หนทางมีเยอะแยะ ส่วนเวลาทุกคนมีเท่ากัน
ถ้าผมทำได้..
นั่นคือ คุณก็น่าจะทำได้ถ้าคุณคิดจะทำลงมือทำจริงๆ
ถ้าผมคิดออก..
แต่คุณคิดไม่ออก ก้อคงต้องให้มันเป็นไป
ผมเป็นคนเลือก..
คุณก็เป็นคนเลือก..
เหมือนกัน
เหลือแค่ว่า ..จะเลือกอะไร
ชีวิตมันไม่แน่..
วันนี้เป็น พรุ่งนี้ไม่เป็น
วันนี้จำได้ พุ่งนี้ก็ลืม
ตอนนี้รู้สึก พุ่งนี้ดันหาย
เอาอะไรมากมาย
บางที..
ตัวเองยังไม่รู้ตัว
ว่าตัวเองทำอะไร
ทำทำไม..
แต่ก็ยังคงทำต่อไป
...
...
...
มันคือ ..
ความคิดในวันนี้ของผม..
แค่นั้น..
วันนี้...
ลมหนาวแรกมาแล้ว
ตั้งโทรศัพท์ไว้ตี 5 ครึ่ง
มารู้สึกตัวกระเด้งตื่นตอน 6 โมงครึ่ง
ช่วงนี้
งานยุ่งมากมาย
จู่ๆ ก็มีคำสั่งให้ผมไปถ่ายรูปงานใหญ่ของออฟฟิส
วันศุกร์นี้ที่ Grand Hyatt
แขกร่วมร้อยคน
..
ทีแรก ผมนึกว่าจะรอดแล้วงานนี้
กลัวถ่ายไม่ดี เพราะตอนนี้กล้องมันน่าจะเสื่อม
แต่ก็นะ ..นายสั่ง ก็ทำได้เท่าที่ทำได้ดีที่สุดนะคะ
ไม่งั้นก้อคงต้อง ยืมกล้องนายอีกตัว เผื่อไว้
ท่าทางช่วงนี้ผมคงแอบเครียดอะไรแหงๆ
รู้สึกอยากซื้อโน่น นั่น นี่เต็มไปหมด
วันนี้ื้ซื้อกระเป๋าใบโตมา 1 ใบ
คนขายมองหน้าแปลกแล้วถามว่า ..
ไปทำอะไรกับผมมารึเปล่า
นั่น .. ผมสวนทันที
อืมมม ไมน้อง จะชมรึจะด่าจ๊ะ
ป่าว สวยดี.. น้องคนขายบอก
แล้วไป .. ผมตอบ
แค่ตอนนี้ มีหน้าม้าแล้วหัวก็แดง
แค่นั้นเอง..
แล้วก้อที่สำคัญที่สุดของผม..
MP 3 ที่คงต้องซื้อแน่ๆ
ตอนนี้หูผมเกือบแตกแล้ว
แต่อันนี้ต้องอดใจหน่อย
คงต้องเป็นเดือนหน้า
อึ๊บ .. อึ๊บ อึดเดียว
เด๋วกลางดือนนี้ไปหาดใหญ่
ไปดูที่โน่นคงถูก
แต่คงไม่รับประกันว่าจะใช้กี่วันพัง
เพื่อนว่า .. ไปดูมาบุญครองดีกว่า
พังยังไงก้อยังประกันปีนึง
ที่อยากรีบซื้อมานานแล้ว
ก้อบ้านหรือรถก้อได้
ตอนนี้ ชักเซร็ง..
อยากออกไปอยู่คอนโด
รึว่า..
ผ่อนคอนโดให้ตัวเองอยู่
แล้วก้อผ่อนทาวเฮ้าส์ให้พ่อแม่
อ่ะนะ ..
คิดซะ อย่างกะว่าทำงานได้เดือนละแสน
เฮ้อ..
ผมปล่อยเวลาผ่านไป
ไม่กล้าตัดสินใจซะที
จนตอนนี้มันจะหมดปีแล้ว
จนน้องทีี่่ทำงาน ที่หาดูบ้านหลังผม
เค้าได้จนจะเข้าไปอยู่แล้ว
ผมยังหาไม่ได้เลย
อาจารย์เกรียง
ไม่โทร..แต่ยังคงส่งข้อความมา
น้องสบายดีไหม เพื่อนสนิทของพี่รู้จักรมต.ลาว
พี่อาจไปทำประโยชน์ให้เขา
พี่อาจขอคำแนะนำในอนาคตนะครับ
รักษาสุขภาพด้วยจ้า
ตามสบายเลยคับ
จะไปอยู่ลาวเลยก้อเต็มที่คับ..
เฮ้อ ..
อากาศเย็นแล้วจริงๆ
ผู้ชายคนล่าสุดที่เดินตามผม
โทรมาหาผมที่ออฟฟิส..
อืมมม 2 วันแล้ว
วันละ 2 ครั้ง
ทีโทรหลายที เพราะผมไม่อยู่บ้าง
โทรมาตอนผมยุ่งบ้าง
ผมเคยหลงรับสายไปทีนึง
ได้ความว่า ชื่อ อู๋
จำได้แค่นั้น..
แล้วก็รีบวางไป
เอาเห๊อะ..
ปีหน้า ผมว่าจะเปลี่ยนเบอร์
เด๋วดูก่อน..
เพื่อนบอกว่า อ้อมเปลี่ยนโทรศัพท์ดีกว่าไม๊
โทรติดก้อยาก ..โทรไปก้อไม่รับ
แหม ..ม่ายล่ายตั้งใจซะหน่อย
สุดท้าย
ด้วยความตรงไปตรงมา
บวกกับมารยาทสังคมติดลบของผม
หน้ากฐินเลยมีซองเรี่ยไรตึม
ส่วนผม..
ผู้ซึ่งไม่พิสมัยการทำบุญรูปแบบนี้
น่าจะออกแนวอย่ามายุ่งกะช้านนนทีเดียว
เพราะมีทัศนคติส่วนตัวไม่ดีกับเรื่องนี้
ผมเลยไม่ทำ ..
แล้วก็ไม่สนด้วย ว่าเค้าจะมองว่าผมงก
ขนาดทำบุญใส่ซองยังไม่ทำ
ผมบอกเลยว่า
ใส่เงินอ่ะใส่ได้
แต่ไม่ต้องเอาชื่อไปร่วมด้วย..
ผมก้อไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงรับไม่ได้ขนาดนี้
แต่สันนิษฐานว่า ..
ทางบ้านผมน่าจะสาเหตุหลัก
ที่ทำให้ผม . . ไม่ศรัทธารูปแบบนี้
ผมเอาเงินไปซื้อข้าวให้คนขอทานจะสบายใจกว่า
กรรมจริงๆ ..
อีกหน่อย ผมคงทำใจได้มากกว่านี้
ปกติ ทำจะใส่แค่ซองของวัดไผ่ดำ
เป็นกฐินหลวง..
ไม่ใส่ชื่อผม แต่ใส่ชื่อผู้ชายที่ผมเคยคบแทน
ยิ่งช่วงแรกที่เลิกกัน..
เค้าเคยฝากเงินไว้ที่ผม
ผมก้อจัดการเอาเงินเค้าทำบุญหมด
จะได้ไม่มีอะไรติดค้างกัน
คราวนี้ ..
ผมอาจจะทำบุญส่งให้เค้าอีก
เพราะผมเองก้อไม่ได้อยากทำบุญวิธีนี้
แต่วัดนี้เป็นกฐินหลวง ก้อซะหน่อย
รับรองมีข่าวอีก..น่าจะประมาณว่า
อ้อมทำบุญชื่อผู้ชาย
ล่าสุด มีข่าวคาวๆ
ว่าผมมีกิ๊ก..มีคนมาส่ง
ว่าผมมีผู้ชายโทรตามที่ออฟฟิส
ว่าผมแต่งตัว ทำสีผม สงสัยมีแฟน
ว่าผม . .. ...
คงหาคนช่วยส่งบ้าน
อิ อิ ...ตามสบาย
ชอบบบบบบ
รู้แต่ว่า ..
ตอนนี้หนาวแล้ว
..
ฤดูเหงาจริงๆ
ผมชอบกลางคืน
ผมชอบแสงสี
ผมชอบแสงไฟ
แต่ผมไม่ชอบคนเยอะ
เพราะผมมักจะเป็นคนสังเกตการณ์
มองดูคนมีความสุขหน้าเทศกาล
ผมก้อสุขดีที่เห็นคนยิ้มกว้างให้กัน
แอบเหงานิดๆ ..
เพราะไม่มีคนให้ยิ้มด้วย
แต่ไม่ใช่อุปสรรค
ผมคงเกิดมาเพื่อสิ่งนี้
...
ซ้อมเป่าขลุ่ยงานลอยกระทง
ลมแทบหมด
..
ชีวิตก้อแค่นี้แล
ทำอะไรตามใจ ถ้าใจอยาก
ที่สำคัญ ต้องไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน
..
หน้าลอก / ผิวแตก / หมด หมด หมดกัน
...
แล้วก้อหมดไปอีกวัน
มีอีกหลายอย่างที่จดไว้ว่าจะทำ
อยากจะทำ และจะต้องทำ
แต่ทั้งหลายทั้งมวล
ผมก็ยังไม่ได้ลงมือทำ
..
ผมมันห่วยจริงๆ
ปล.วันนี้ สงสัยจะเครียดจริง ..
วันนี้..
มีผู้ชายเดินตามผม
เล่นเอาผมเหนื่อยทีเดียว
เรื่องมีอยู่ว่า..
ผมลงรถไฟฟ้าแล้วแวะไปซื้อของที่ห้าง
แล้วผมก็รู้สึกมีผู้ชายคนนึงมองผม
อันนี้ปกติ มองไม่ว่า เฉยๆแล้ว
พอมองจอดดูของ
อีตานี่มาจอดข้างผม
ชักไม่ดีแล้ว..
ผมเลยไปที่อื่นดีกว่า
เดินออกมาจากห้าง
เหลือบดูกระจก ..
นั่น มีตามหว่ะ
น่าจะอายุน้อยกว่าผม
แต่ไม่เป็นไร
ทีแรกก็ไม่แน่ใจว่าตามตูรึป่าวฟะ
เลยต้องทดสอบเพื่อความชัวร์
ผมเดินจากเซ็นจูรีี่
เดินไปจนถึงสวนสันติภาพ
เมื่อยนะนั่น ส้นสูง..
กะว่า ถ้ามาถึงนี่ก็ฟันธงได้เลยว่าตามแน่
ผมเดินวนสวนไปครึ่งนึง
อิตานี่..เริ่มประชิด
ผมเริ่มคิดไม่ออก เอาไงดีวะ
ผมเลยเบรคแล้วเดินย้อนกลับดื้อๆ
เรียกว่า ถ้าเจออีกก็น่ากลัวนะเนี่ย
แต่ผมก็ไม่กล้าหันไปมองหน้าตรงๆ
กลัวว่าถ้าเค้าเห็นหน้าผมชัดๆแล้วจะเลิกตาม
กิ้วววววววส ....
คราวนี้
ผมเดินออกจากสวนแบบเร็วขึ้น
เรียกว่า ส้นสูงไม่เป็นอุปสรรค
เพราะเริ่มกลัวมากกว่าเจ็บเท้า
หันไปไม่เห็น..
รึคนเยอะก็ไม่รู้
ผมก็เดินอ้อมจากสวนสันติภาพ
ว่าจะหม่ำไอติม เลยอด..
อุตส่าห็ไม่กินข้าวกลางวัน
เก็บท้องไว้กินไอติม
ยังไม่ทันไร..
ผมเดินข้ามฝั่งไปท็อป
ไม่ใช่สิ..
ผมรู้สึกตัวมาเค้ายังตามอยู่..
ตอนผมมาซื้อของวัตสัน
เฮ้ออ....
เอาไงดีวะเนี่ย
เหนื่อยแล้วนาเฟร่ย..
ผมก็เลยหลบไปท็อป
กะว่า น่าจะหลบได้
แต่เพราะวันนี้ผมใส่ชุดเหลืองรึเปล่าวะ
เลยหาง่าย..
แป่ว ..เหลืองทั้งตัวทีเดียวเชียว
สุดท้าย
เค้าก็คงเหนื่อยเหมือนผม
เค้าก็มาดักผม
แล้วก็ทักผมว่า
เรียนที่เอแบครึป่าวคับ
ฮ่วยย...
ชีวิตชั้นทำไมเจอแต่ประโยคนี้
แล้วก็บอกว่าหน้าเหมือนเพื่อนเค้าที่เรียนเอแบค
แต่จะไปอเมริกา เลยงงทำไมมาอยู่แถวนี้
แล้วก็ลงท้ายด้วยการขอเบอร์โทร
ทำงานที่ไหน,เรียนที่ไหน,บ้านอยู่ไหน
เบอร์ไม่ให้ ก็ขอนามบัตร
แต่ผมรู้สึกว่า นามบัตรผมไม่ได้มีไว้แจกผู้ชาย
เค้าก็เลยขอเบอร์ที่ทำงาน..
ผมก็เลยให้ไป..
ส่วนผมก็ได้นามบัตรเค้ามา
ผมมีนามบัตรผู้ชายแปลกหน้ากี่ใบแล้วไม่รู้
แต่จำใครไม่ได้เลย
ผมไม่แน่ใจว่า .. ผมโดนตามแบบนี้มากี่ครั้ง
แต่เคยใช้มุขโวยวาย เสียงดัง
ก้อสงสารผู้ชาย ..
ไอ่ผมอ่ะไม่ค่อยอายหรอก
เพราะคนพวกนี้เค้าไม่มีอะไรหรอก
แค่อยากรู้จักผม
ผมก็ไม่ได้รังเกียจหรอก
แต่ขี้เกียจมากกว่า..
เฮ้ออออ...
ว่าวันนี้แต่งตัวป้าแล้วนะ
ยังไม่อยากเลี้ยงต้อยนะคะ
หรือว่า..
ผมหน้าม้า มันช่วยหลอกตาได้จริงๆ
จากเกือบ 30 เหลือ 20 ก่าๆๆๆๆ
เอาวะ..
รอดไปอีกวัน
ถ้าวันนี้ ผมใจดีให้เบอร์โทรอีก
คงได้เปลี่ยนเบอร์ปีหน้าแหงๆ
ดีว่าคดีอาจารย์เกรียงเพิ่งปิดไป
ไม่อยากสร้างคดีใหม่..
อยากให้หน้าหนาวปีนี้
มีความสุข..
กับอากาศดีดี ซักเดือนสองเดือน
ช่วงที่ความรู้สึกดีดีจะเกิดกับชีวิตผมบ้าง
ผมเหงามาหลายปีแล้ว
ปีนั้ .. จะเหงาอย่างมีความสุขอีก 1 ปี
ฤดูหนาว ..
ฤดูเหงา ..
ฤดูที่แดดร้อน ..
ฤดูที่ลมแรง ..
ฤดูที่ ..
ความรักจะแวะมาเยี่ยม ..
แค่ชั่วคราว
ประเด๋วประด๋าว
แล้วก็หายไป อย่างไร้ร่องรอย
เหมือนลมหนาว...
ปล.
ผมเริ่มรู้สึกตัว
ว่าผมคงต้องทำอะไรซักอย่าง
กับบางสถานะ..
แล้วผมจะต้องเป็นแบบนี้อีกกี่ครั้ง
ผมรู้สึก..
ว่าผมเป็นคนต้องห้าม
สำหรับหลายคน
ทั้งๆที่ ผมไม่ได้ต้องการอะไร
มากไปกว่าที่มันเป็นอยู่
แต่ ..
ที่สุดแล้ว
ผมเป็นคนที่ต้องถอยออกไป
ผมก้อ..คงต้องไป
มันคงเป็นสิ่งเดียวที่ควรทำ
....
ผมทำดีที่สุึดแล้ว
....
วันนี้ที่ผมคิดได้....
ว่าผมควรจะทำให้ได้อย่างที่ผมคิด...
...
เดือนนี้ใกล้หมดแล้ววว..
ตารางเดือนหน้าก็แน่นใช้ได้ทีเดียว
ได้ไปหาดใหญ่แถมค้างคืนด้วย
ไม่รู้จะดีใจรึว่าอะไรดี
เพราะไปที่ที่มันวางระเบิดเป็นสิบๆลูก
แถมไปกะคนที่ไม่ชอบขี้หน้าผมที่สุดในออฟฟิส
ด้วยที่ได้ยินมาว่า ..
ถ้าเคยพูดกะแม่บ้านว่า
ถ้าลอยกระทงเค้าได้นอนคู่ผม
เค้าคงรับไม่ได้..
แหมเล่นซุบซิบกันแบบนี้
ผมก็สนุกสิงานนี้
พอเจ้านายใส่ชื่อผมคู่พี่คนนี้ไปหาดใหญ่
ผมก็เลยรีบ OK เลย
พร้อมหน้าตาที่เก็บอาการไมอยู่
เจ้านายผมถึงกับออกปาก
ชอบนักล่ะ อะไรที่ท้าทาย..
่ส่วนเพื่อนร่วมงานพอเห็นชื่อผม
บางคนก็มาจับมือยินดีด้วย..
เพราะพี่คนนี้ขึ้นชื่อเรื่องคนเป็นคุณนาย
ระเบียบจัด เคยมีคนทำผมตกในห้องน้ำก็ต้องไปเก็บ
กินข้าวก็แกะเองไม่เป็น..
ไอ้พวกนี้ผมไม่มีปัญหา
เพราะผมไม่เหมือนคนอื่นในออฟฟิส
ที่เค้าจะมาคุยเล่นด้วย หรือจิกใช้ผมได้
ผมไม่แคร์..
แต่ถ้ามาดี พูดดี ผมก็ดีตอบ
แต่ถ้าจะหาเรื่องผม ..ผมก้อไม่ว่า
ตามสบาย ผมไม่เกรงใจอยู่แล้ว
ผมได้แต่บอกว่า...
เกลียดอะไรก้อได้อย่างนั้นแลเพ่
เอาวะ .. ขำๆ
ตอนนี้พี่คนนี้ เริ่มคุยกะผมเพิ่มขึ้น
เพราะรู้ชะตากรรมว่าต้องนอนกะผมแน่
ถ้าไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง
ไอ่ผมอ่ะ ไม่เท่าไหร่ อะไรก็ได้
แต่พี่เค้าอาจจะทรมานที่ต้องเห็นหน้าผมซะมั้ง
กร๊ากกกกกกกกกก....เหอ ๆ ๆ
อันนี้ไปช่วงกลางเดือน
พอลอยกระทง ต้องไปเทรนนิ่งค้างอีก 2 คืน
อารมณ์เหมือนไปเข้าค่าย
เที่ยวนี้ คนไปเยอะซะด้วย
งานนี้ไม่รู้จะได้นอนกะใคร
แป๊บๆ เด๋วก็หมดเดือน
แล้วก้อหมดไปอีกปี
อาทิตย์ก่อนตุ้มหูหายไปข้างนึง(อีกแล้ว)
วันพุธ ลืมทรัมพ์ไว้ที่ทำงาน
เล่นเอานอนไม่หลับ กลัวหาย
แถมวันนั้น โทรศัพท์ตกกระจายเกือบตกท่อ
mp 3 ก้อเริ่มมีอาการ ท่าทางจะไปเร็วๆนี้
ผมอยากลองใส่คอนแทคเลนสี
แต่ .. คงใส่ข้างละสี
จะโดนประนามอีกรึป่าวไม่รู้
ส่วนอาจารย์
ไม่ได้โทรมา แต่มีข้อความฝากไว้
...
น้องงานเยอะผ่านอุปสรรคได้อยู่แล้ว
สู้ๆ พี่สู้ตายทุกวัน มีคนเรียกสัมภาษณ์
8 ที่ใน 2 วันและพี่ไปแจกลายเซ็นหนังสือพี่
ที่งานสัปดาห์หนังสือเมื่อวันอังคารและวันอาทิตย์
ที่จะถึงที่บู๊ดซีเอ็ด มีแฟนหนังสือต้อนรับ
น้องมาซิ อยากให้น้อง 1 เล่ม
...
น้องสบายดีบ่รักษาสุขภาพวันพระจ้า
...
อ่ะนะ
ส่วนผู้ชายที่ผมเคยคบ
เพิ่งส่ง เมลล์ตอบผม
หลังจากที่ผมส่งไปหาเค้าตั้งแต่กลางเดือน
ตอนได้ข่าวว่าโคราชน้ำท่วมจระเข้หลุด
ดูข่าว เห็นโคราชน้ำท่วมสูง
หวังว่าคงไม่ถึงที่บ้านเธอ
..
จนตอนนี้จระเข้ตายไปเกือบหมดแล้ว
ผมไม่แน่ใจว่าผมคิดยังไงกับผู้ชายคนนี้
แต่ผมเพิ่งรุ้สึกตัวว่า..
ผมมักจะสนิทใจกับใครเป็นคนคนไป
แล้วก้อเป็นช่วงๆ..
สั้นบ้างยาวบ้างแล้วแต่โปรโมชั่น
ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป
โดยมากมักมีเหตุให้จบ
จบดีก้อยังติดต่อกัน
แต่ถ้าจบไม่สวย ..ก้อตามนั้น
ไอ่ที่บอกว่าสนิทก็ หมายถึง
ผมอ่ะไปคิดว่าสนิทกับเค้าเอง
ส่วนเค้าจะรู้สึกสนิทกับผมเหมือนผมรู้สึกกับเค้ารึเปล่า
คนละเรื่องกัน..
พอผมสนิทกับใครผมก้อให้ไปเต็มๆ
เรียกว่า ผมสามารถคุยเรื่องไม่เป็นเรื่องได้
แล้วก้อคุยกันบ่อยๆๆ เจอกันบ่อยๆๆ
กลายเป็นคุ้นเคย ..
ผมเคยรู้สึกสนิทกับเอก..
สนิทกับวิป..
สนิทกับเป้..
ปัจจุบัน
ผมเริ่มสนิทกับพี่พัด
แต่เด๋วต่อไป..
พอหมดโปรโมชั่นนี้
ผมก้อไม่รู้ว่าผมจะมีใครเข้ามาสนิทกับผมอีก
...
พอหมดโปร ก้อนานนานทีโทรหา
นานนานทีเจอหน้า
แต่ก็็ยังเป็นคนพิเศษอยู่
หรือบางรายก้อ เงียบหายไปเลยดีกว่า
แล้วแต่กรณี..
ผู้ชายที่ผมเคยคบ
เคยสนิทกับผมที่สุด
ซึ่งมานานมากจนผมเกือบจำไม่ได้
หรือพยายามจะไม่จำมันก็ไม่รู้
เพียงแต่ผมยังสับสน
ว่่าตกลงผมคิดยังไง
ยังเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไปแล้ว
ถ้าผมไม่คิดอะไรจริงๆ ผมคงคุยแบบเพื่อนกับเค้าได้
แต่ถ้าผมยังไม่หายล่ะ..
มันเสี่ยงเกินไปที่ผมจะกลับไปทรมานอีก
แล้วก้อเริ่มนับ 0 ใหม่ที่จะลืมเค้าต่อ..
ถ้าผมยังไม่แน่พอ ..
ถึงผมจะชอบใช้วิธีเอาหนามบ่งก็เหอะ
แต่บางครั้ง การอยู่เฉยๆอาจจะเจ็บน้อยกว่า
สำหรับ
iaomaom
