Storythai

หลััังจากที่ฉายมัลติมีเดีย

ที่ผมอดหลับอดนอนหลายคืน

ผลเป็นที่น่าพอใจทีเดียว

ทุกคนเหมือนจะชอบ

ค่อยหายเหนื่อยหน่อยงานนี้





แต่พอกลับบ้านถึงกับอาเจียน

มันเหนื่อยโคตร

วันจันทร์ทำงานต่อ

วันอังคารไปสระบุรี

เอาให้คางเหลืองเลยเดือนนี้





อากาศเย็นมากมายที่โคราช

แต่...

ผมอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง

เพราะมันมีที่ทำน้ำอุ่น อิอิ

ตอนนี้หน้าลอกระแหง

ผิวแตกเป็นหย่อมๆ

แผลที่เข่ากะลังม่วงแป๋น

เอ้า.. เอาเข้าไป





ตอนนี้บัตรเครดิตอนุมัติแล้ืว

แต่ไม่มีเวลาแวะไปใช้

หมู่นี้ ผมปวดหัวทุกวัน

พกยาพาราเหมือนพกยาอม






ใกล้ปีใหม่แล้ว

ผมยังคิดไม่ออกเลย

ว่าปีนี้..

ผมจะทำอะไรช่วงหยุดคริสตมาส

คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไร

ว่าจะไปไหน

แต่..

เด๋วคงคิดออกเอง





ปัญหาที่่ผมเพิ่งเจอ

คือเมื่อก่อนใช้ครีมนวดผมขวดนึงร้อยกว่าบาท

วันนึงไปซื้อแบบ 350 มาใช้

ตอนนี้เลยเครียด แพงชิบเป๋ง

ตอนซื้อทีแรกมันลดราคาเลยควักไหว

วันนี้มันไม่ลด .. แป่ว















ดึกละ



ไปก่อน

พุ่งนี้ทำงานอีกยาวไกล

หลััังจากที่ฉายมัลติมีเดีย

ที่ผมอดหลับอดนอนหลายคืน

ผลเป็นที่น่าพอใจทีเดียว

ทุกคนเหมือนจะชอบ

ค่อยหายเหนื่อยหน่อยงานนี้





แต่พอกลับบ้านถึงกับอาเจียน

มันเหนื่อยโคตร

วันจันทร์ทำงานต่อ

วันอังคารไปสระบุรี

เอาให้คางเหลืองเลยเดือนนี้





อากาศเย็นมากมายที่โคราช

แต่...

ผมอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง

เพราะมันมีที่ทำน้ำอุ่น อิอิ

ตอนนี้หน้าลอกระแหง

ผิวแตกเป็นหย่อมๆ

แผลที่เข่ากะลังม่วงแป๋น

เอ้า.. เอาเข้าไป





ตอนนี้บัตรเครดิตอนุมัติแล้ืว

แต่ไม่มีเวลาแวะไปใช้

หมู่นี้ ผมปวดหัวทุกวัน

พกยาพาราเหมือนพกยาอม






ใกล้ปีใหม่แล้ว

ผมยังคิดไม่ออกเลย

ว่าปีนี้..

ผมจะทำอะไรช่วงหยุดคริสตมาส

คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไร

ว่าจะไปไหน

แต่..

เด๋วคงคิดออกเอง





ปัญหาที่่ผมเพิ่งเจอ

คือเมื่อก่อนใช้ครีมนวดผมขวดนึงร้อยกว่าบาท

วันนึงไปซื้อแบบ 350 มาใช้

ตอนนี้เลยเครียด แพงชิบเป๋ง

ตอนซื้อทีแรกมันลดราคาเลยควักไหว

วันนี้มันไม่ลด .. แป่ว















ดึกละ



ไปก่อน

พุ่งนี้ทำงานอีกยาวไกล

ทีแรกผมคิดว่าจะได้หยุดพักงันเสาร์

กลายเป็นว่า ผมต้องไปโคราช

จังหวัดที่ผมไม่อยากคิดถึง

ไปเตรียมงานลอยกระทงอาทิตย์นี้

นัดเจอกันที่สถานีรถไฟหลักสี่

ผมเลยมีโอกาสขึ้นรถไฟปู๊นๆ..

ก้อขึ้นมั่วๆ ถามทางไปเรื่อย



วันนี้ พี่ที่ไปคู่กะผมเค้าไม่สามารถใช้โทรศัพท์ตัวเองได้

ก้อเลยมายืมเครื่องผม

สลับซิมใส่

อ่ะนะ ..ไอ่ผมมันไม่มีใครโทรหาอยู่แล้ว

เอาไปเลย ตามสบาย

เริ่มต้นที่บุญถาวร

ไปแล้วอยากมีบ้านตะหงิดๆ

เอาแบบเลือกเองทุกอย่างเลยนะ

เฮ้ออออ... กิเลสๆๆ

จากนั้นก้อไปหม่ำๆอาหารที่จะจ้างมาทำให้วันงาน

ก้ออร่อยดีี .. แต่ผมเคี้ยวไม่ค่อยไหวแล้ว

...


ผ่านไปเสร็จสรรพ

ก้อไปบ้านเรือนไทย

ยังไม่เสร็จเรียบร้อย

แต่ก็สวยดี ..

จากนั้น จัดการงานต่างๆ

ได้เวลาเย็นย่ำ ก้อเดินทางกลับ

ไม่ได้งีบเลยทั้งขาไปขากลับ

พอถึงกทม พี่เค้าก็เปลี่ยนซิมคืนเครื่อง

จากนั้น โทรศัพท์ผมก้อดัง

เสียงในรถเงียบ..

ผมคุยกะผู้ชาย..

เด๋วมีคนมารับผมที่ตึกทิปโก้

เพราะนายจะเอาผมไปปล่อยไว้ที่นั่น

แล้วโทรศัพท์ผมก็เตือนแบตหมด

เจ้านายส่งโทรศัพท์ให้ผมทันที

บอกให้โทรนัดให้เรียบร้อย

เด๋วจาติดต่อไม่ได้

อ่านะ ..



ตอนนี้แล..

ชีวิตผม ก้อได้พบประสบการณ์ใหม่ๆ

ไม่คิดมาก่อนมาจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับผม

ไม่ได้มีคนปล้ำหรือข่มขืน

แต่.. ผมดันเดินตกน้ำที่ตึกนี้

ถึงแม้ผมจะเคยตกรถเมล์

หรือเดินๆ อยู่ดี ลงไปนอนกับพื้น

แต่นี่ ผมตกลงไปในน้ำ

ตัวเปียกไปครึ่งซีก

ซวยรึเปล่าไม่รู้

แต่ อึ้งแล้วก้อขำ

ทำได้ไงวะ..

สามารถจริงๆ

เดินไปหน้าตึก ..

พี่ที่มารับผม นึกว่าผมฉี่ราด

แป่ววววว...

กว่าผมจะคิดอะไรได้

ในกระเป๋าผม

มีโทรศัพท์ กล้อง MP3

ทุกสิ่งอัน ...

เฮ้อออ..

โทรศัพท์ตายไป 1

เอ็มพี 3 ตายอีก 1

กล้องโดนความชื้น ร่อแร่ไปเหมือนกัน



ฮ่วย ...

ถึงผมคิดจะซื้อของพวกนี้ใหม่

แต่ก้อไม่ได้อยากให้มันมีอันเป็นไปพร้อมกันแบบนี้

ตั้งตัวไม่ทันเลยช้าน

สรุปว่า..

ไอ้ที่ทำงานมาแทบตายไม่ได้พัก

คงทำมาเพื่อเสียตังให้ของพวกนี้แหงๆ

นอกจากจะเสียของแล้วยังเสียตัว

ไม่ใช่ดิ..เจ็บตัว

ขา เข่า แข้ง เขียวช้ำดวงใหม่ทั้ง 2 ข้าง

เฮ้ออออ....



วันอาทิตย์

ผมไปหาดใหญ่..

ตื่ื่นตี 3 กลับบ้านเที่ยงคืนกว่า

วันจันทร์ทำงานต่อ

14 วันไม่ได้หยุด

วันจันทร์ ..กลับบ้านมาหาชุดใส่ไปงานลอยกระทง

วันอังคาร ..ไปธุระตะเวนกะเจ้านายทั้งวัน

กลับมาทำตารางต่อ..

ช่วงนี้ผมโดนที่ทำงานเขม่นหลายคน

มีเสียงตามลมที่ไม่เข้าหูมาเป็นระลอก

เนื่องจาก ..โอทีผมกระฉูด

เฮ้อ...

ผมไม่ได้ไปประจบนายขอเข้าทำงาน

แต่เค้าเรียกใช้งานนอกรอบ

ผมผิดตรงไหน..

ผมทำงานหนัก

ผมเหนื่อย..

ผมไม่ได้พัก..

ผมเสียสุขภาพ

ไม่ได้คุ้มค่ากับเงินที่ผมจะได้

แต่ผมไม่ปฎิเสธ..

เพราะผมเลือกจะทำเมื่อเค้าให้โอกาสผม

แล้วผมก้อเต็มใจเหนื่อย

ถ้าผมไม่ทำงาน

ผมก้อไม่รู้ว่าผมจะอยู่เฉยๆทำไม





แต่ทำงานเยอะ

ก้อกินเยอะ..

เหนื่อย

ตอนนี้..

ก้นเริ่มเป็นกะละมัง



ตอนนี้..

มีของที่อยากได้ตึม



บ้าน

รถ

โทรศัพท์

คอมใหม่

MP3

กล้อง

น้ำหอม

..

..

..

โอย กิเลสวิ่งชนกันเต็มไปหมด





ตอนนี้ ผมรู้สึกว่า..

อะไร อะไรมันจะเปลี่ยนไป

ผมเป็นคนรักง่ายหน่ายเร็วรึป่าว

เหอ ๆๆๆ



รึว่า . .. ผมคิดไปเอง

แต่ไม่ว่าอะไรก้อตามแต่

ผมจะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน

ผมดูแลตัวเองได้

แล้วผมก็รู้สึกเหมือนเดิม..



ว่า...



ผมไม่สามารถมีใครที่ทำให้ผม

รู้สึกว่า .. ผมพึ่งพาเค้าได้

แม้แต่เรื่องเล็กน้อย

ผมไม่สามารถโทรหาใครได้ก่อน

ผมต้องรอคนที่เต็มใจโทรหาผม

ผมไม่เข้าใจ..

ผมกลัวที่จะโดนปฏิเสธ

ผมกลัวที่คนจะทำอะไรให้เพราะมารยาท

ผมกลัวว่า.. ผมจะเป็นภาระให้ใคร

แต่ผมก้อไม่ชอบให้ใครมาสงสารผม

ทั้งหมดทั้งมวล

ผมก้อเลย ไม่มีใครซักที

บางที ก้อแอบมีบ้าง

เหนื่อยๆ กลับบ้านดึกๆ

ถ้ามีใครมารับ มารอ มาเป็นเพื่อนคงดี

แต่ ...

เอาเข้าจริง

ก้อนั่นแล...





แป๊บๆ ..

จะหมดปี

ผมนอนดึกทุกวัน

นั่งทำมัลติมีเดียงานลอยกระทงนี้



แต่วันนี้เครียด เหนื่อย

ทนไม่ไหว..

ขอแวบมาระบายซะหน่อย

เด๋วต้องไปซักผ้าอีก



...





...



เหนื่อยโว้ยยยย



เจ็บเข่าชิบเป๋ง..



เซร็งงงง...











...

.





กิ้วววส

หลััังจากที่ฉายมัลติมีเดีย

ที่ผมอดหลับอดนอนหลายคืน

ผลเป็นที่น่าพอใจทีเดียว

ทุกคนเหมือนจะชอบ

ค่อยหายเหนื่อยหน่อยงานนี้





แต่พอกลับบ้านถึงกับอาเจียน

มันเหนื่อยโคตร

วันจันทร์ทำงานต่อ

วันอังคารไปสระบุรี

เอาให้คางเหลืองเลยเดือนนี้





อากาศเย็นมากมายที่โคราช

แต่...

ผมอาบน้ำวันละ 2 ครั้ง

เพราะมันมีที่ทำน้ำอุ่น อิอิ

ตอนนี้หน้าลอกระแหง

ผิวแตกเป็นหย่อมๆ

แผลที่เข่ากะลังม่วงแป๋น

เอ้า.. เอาเข้าไป





ตอนนี้บัตรเครดิตอนุมัติแล้ืว

แต่ไม่มีเวลาแวะไปใช้

หมู่นี้ ผมปวดหัวทุกวัน

พกยาพาราเหมือนพกยาอม






ใกล้ปีใหม่แล้ว

ผมยังคิดไม่ออกเลย

ว่าปีนี้..

ผมจะทำอะไรช่วงหยุดคริสตมาส

คิดไม่ออกว่าจะซื้ออะไร

ว่าจะไปไหน

แต่..

เด๋วคงคิดออกเอง





ปัญหาที่่ผมเพิ่งเจอ

คือเมื่อก่อนใช้ครีมนวดผมขวดนึงร้อยกว่าบาท

วันนึงไปซื้อแบบ 350 มาใช้

ตอนนี้เลยเครียด แพงชิบเป๋ง

ตอนซื้อทีแรกมันลดราคาเลยควักไหว

วันนี้มันไม่ลด .. แป่ว















ดึกละ



ไปก่อน

พุ่งนี้ทำงานอีกยาวไกล

ทีแรกผมคิดว่าจะได้หยุดพักงันเสาร์

กลายเป็นว่า ผมต้องไปโคราช

จังหวัดที่ผมไม่อยากคิดถึง

ไปเตรียมงานลอยกระทงอาทิตย์นี้

นัดเจอกันที่สถานีรถไฟหลักสี่

ผมเลยมีโอกาสขึ้นรถไฟปู๊นๆ..

ก้อขึ้นมั่วๆ ถามทางไปเรื่อย



วันนี้ พี่ที่ไปคู่กะผมเค้าไม่สามารถใช้โทรศัพท์ตัวเองได้

ก้อเลยมายืมเครื่องผม

สลับซิมใส่

อ่ะนะ ..ไอ่ผมมันไม่มีใครโทรหาอยู่แล้ว

เอาไปเลย ตามสบาย

เริ่มต้นที่บุญถาวร

ไปแล้วอยากมีบ้านตะหงิดๆ

เอาแบบเลือกเองทุกอย่างเลยนะ

เฮ้ออออ... กิเลสๆๆ

จากนั้นก้อไปหม่ำๆอาหารที่จะจ้างมาทำให้วันงาน

ก้ออร่อยดีี .. แต่ผมเคี้ยวไม่ค่อยไหวแล้ว

...


ผ่านไปเสร็จสรรพ

ก้อไปบ้านเรือนไทย

ยังไม่เสร็จเรียบร้อย

แต่ก็สวยดี ..

จากนั้น จัดการงานต่างๆ

ได้เวลาเย็นย่ำ ก้อเดินทางกลับ

ไม่ได้งีบเลยทั้งขาไปขากลับ

พอถึงกทม พี่เค้าก็เปลี่ยนซิมคืนเครื่อง

จากนั้น โทรศัพท์ผมก้อดัง

เสียงในรถเงียบ..

ผมคุยกะผู้ชาย..

เด๋วมีคนมารับผมที่ตึกทิปโก้

เพราะนายจะเอาผมไปปล่อยไว้ที่นั่น

แล้วโทรศัพท์ผมก็เตือนแบตหมด

เจ้านายส่งโทรศัพท์ให้ผมทันที

บอกให้โทรนัดให้เรียบร้อย

เด๋วจาติดต่อไม่ได้

อ่านะ ..



ตอนนี้แล..

ชีวิตผม ก้อได้พบประสบการณ์ใหม่ๆ

ไม่คิดมาก่อนมาจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับผม

ไม่ได้มีคนปล้ำหรือข่มขืน

แต่.. ผมดันเดินตกน้ำที่ตึกนี้

ถึงแม้ผมจะเคยตกรถเมล์

หรือเดินๆ อยู่ดี ลงไปนอนกับพื้น

แต่นี่ ผมตกลงไปในน้ำ

ตัวเปียกไปครึ่งซีก

ซวยรึเปล่าไม่รู้

แต่ อึ้งแล้วก้อขำ

ทำได้ไงวะ..

สามารถจริงๆ

เดินไปหน้าตึก ..

พี่ที่มารับผม นึกว่าผมฉี่ราด

แป่ววววว...

กว่าผมจะคิดอะไรได้

ในกระเป๋าผม

มีโทรศัพท์ กล้อง MP3

ทุกสิ่งอัน ...

เฮ้อออ..

โทรศัพท์ตายไป 1

เอ็มพี 3 ตายอีก 1

กล้องโดนความชื้น ร่อแร่ไปเหมือนกัน



ฮ่วย ...

ถึงผมคิดจะซื้อของพวกนี้ใหม่

แต่ก้อไม่ได้อยากให้มันมีอันเป็นไปพร้อมกันแบบนี้

ตั้งตัวไม่ทันเลยช้าน

สรุปว่า..

ไอ้ที่ทำงานมาแทบตายไม่ได้พัก

คงทำมาเพื่อเสียตังให้ของพวกนี้แหงๆ

นอกจากจะเสียของแล้วยังเสียตัว

ไม่ใช่ดิ..เจ็บตัว

ขา เข่า แข้ง เขียวช้ำดวงใหม่ทั้ง 2 ข้าง

เฮ้ออออ....



วันอาทิตย์

ผมไปหาดใหญ่..

ตื่ื่นตี 3 กลับบ้านเที่ยงคืนกว่า

วันจันทร์ทำงานต่อ

14 วันไม่ได้หยุด

วันจันทร์ ..กลับบ้านมาหาชุดใส่ไปงานลอยกระทง

วันอังคาร ..ไปธุระตะเวนกะเจ้านายทั้งวัน

กลับมาทำตารางต่อ..

ช่วงนี้ผมโดนที่ทำงานเขม่นหลายคน

มีเสียงตามลมที่ไม่เข้าหูมาเป็นระลอก

เนื่องจาก ..โอทีผมกระฉูด

เฮ้อ...

ผมไม่ได้ไปประจบนายขอเข้าทำงาน

แต่เค้าเรียกใช้งานนอกรอบ

ผมผิดตรงไหน..

ผมทำงานหนัก

ผมเหนื่อย..

ผมไม่ได้พัก..

ผมเสียสุขภาพ

ไม่ได้คุ้มค่ากับเงินที่ผมจะได้

แต่ผมไม่ปฎิเสธ..

เพราะผมเลือกจะทำเมื่อเค้าให้โอกาสผม

แล้วผมก้อเต็มใจเหนื่อย

ถ้าผมไม่ทำงาน

ผมก้อไม่รู้ว่าผมจะอยู่เฉยๆทำไม





แต่ทำงานเยอะ

ก้อกินเยอะ..

เหนื่อย

ตอนนี้..

ก้นเริ่มเป็นกะละมัง



ตอนนี้..

มีของที่อยากได้ตึม



บ้าน

รถ

โทรศัพท์

คอมใหม่

MP3

กล้อง

น้ำหอม

..

..

..

โอย กิเลสวิ่งชนกันเต็มไปหมด





ตอนนี้ ผมรู้สึกว่า..

อะไร อะไรมันจะเปลี่ยนไป

ผมเป็นคนรักง่ายหน่ายเร็วรึป่าว

เหอ ๆๆๆ



รึว่า . .. ผมคิดไปเอง

แต่ไม่ว่าอะไรก้อตามแต่

ผมจะไม่ทำให้ใครต้องเดือดร้อน

ผมดูแลตัวเองได้

แล้วผมก็รู้สึกเหมือนเดิม..



ว่า...



ผมไม่สามารถมีใครที่ทำให้ผม

รู้สึกว่า .. ผมพึ่งพาเค้าได้

แม้แต่เรื่องเล็กน้อย

ผมไม่สามารถโทรหาใครได้ก่อน

ผมต้องรอคนที่เต็มใจโทรหาผม

ผมไม่เข้าใจ..

ผมกลัวที่จะโดนปฏิเสธ

ผมกลัวที่คนจะทำอะไรให้เพราะมารยาท

ผมกลัวว่า.. ผมจะเป็นภาระให้ใคร

แต่ผมก้อไม่ชอบให้ใครมาสงสารผม

ทั้งหมดทั้งมวล

ผมก้อเลย ไม่มีใครซักที

บางที ก้อแอบมีบ้าง

เหนื่อยๆ กลับบ้านดึกๆ

ถ้ามีใครมารับ มารอ มาเป็นเพื่อนคงดี

แต่ ...

เอาเข้าจริง

ก้อนั่นแล...





แป๊บๆ ..

จะหมดปี

ผมนอนดึกทุกวัน

นั่งทำมัลติมีเดียงานลอยกระทงนี้



แต่วันนี้เครียด เหนื่อย

ทนไม่ไหว..

ขอแวบมาระบายซะหน่อย

เด๋วต้องไปซักผ้าอีก



...





...



เหนื่อยโว้ยยยย



เจ็บเข่าชิบเป๋ง..



เซร็งงงง...











...

.





กิ้วววส

เหนื่อย...



อาทิตย์นี้ ชีวิตยุ่งมากมาย

กว่าจะมีเวลาทบทวน

ได้คุยกับตัวเอง..

เริ่มด้วย..

ผมรู้สึกว่าผมทำให้พี่ชายผมรู้สึกแย่

เพราะเค้าอาจจะคุยกับผมมากไป

พอเค้าหายไปพักนึก กลับมาอีกที..

เค้าบอกผมว่า..

เค้าคุยกับคนอื่นรู้เรืื่่องขึ้น แต่ฟังผมไม่ค่อยรู้เรื่อง

ช่วงที่เค้าคุยกับผมมากมาก

คนอื่นก็ฟังเค้าไม่ค่อยเข้าใจ

เค้าคงติดอาการพูดไม่รู้เรื่องของผมไป

ผมก็ไม่รู้ว่ายังไงดี

แต่..

ผมซึ่งรู้สึกไปเองว่า..

ผมสนิทกับพี่ผมคนนี้มากมาย

คงต้องถอยออกมา

กลัว..

ไม่อยากให้เค้ารู้สึกแย่กับผมด้วย

เค้าอยู่ตรงนั้นก็ดีอยู่แล้ว

ผมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

รู้แต่ว่า ผมต้องทำอะไร

ไม่งั้น ..

พี่ผมซึ่งเป็นคนดี

อาจจะต้องฝืนใจทำอะไร

เพื่อให้ผมรู้สึกดี

เหอ .. ๆ

ผมมองโลกในแง่ดีไปรึป่าว ..ไม่รู้

บางที .. เค้าอาจจะไม่รู้สึกอะไรเลยก็ได้



ตอนนี้ ผมก็ทำใจ..

เหมือนเดิม

แต่รู้สึกเหมือนอกหักเลย

หน้าหนาว มันเลยเหงาเยอะขึ้นไปอีก



เดือนนี้งานยุ่งมากถึงมากที่สุด

วันเสาร์ที่แล้ว

ผมแต่งชุดสึแดงไปทำงาน

ทุกคนพูดเหมือนกันหมดว่า..

วันนี้ผมมีเดท ..

อ่ะ.. ไม่มี

แต่แต่งตัวสีสดๆ

มันทำให้สดชื่นขึ้น



วันอาทิตย์..

ผมต้องต่างจังหวัด

เรียกว่า นั่งรถไปเป็นเพื่อนเจ้านาย

ไ้ด้เสมอ ว่างตลอด..ขอให้บอก

ก็กลับบ้านมืดค่ำ เหนื่อยทีเดียว



วันจันทร์..

มีงานกฐินทีต่างจังหวัด

ทีแรก ..ผมไม่ต้องไปงานนี้

แต่จู่ๆ ก็มีคำสั่งให้ไปด้วย

มีคนหาชุดไทยให้เรียบร้อย

อ่ะค่ะ ..

ดึกดื่นอีก 1 คืน

นั่งรถไกลจนปวดตัวไปหมด



วันนี้วันอังคาร..

มีประชุมตอนเย็นที่โรงเรียน

ก็เลิกเย็น..

กลับบ้านนั่งหลับเกือบเลย



หมู่นี้ ผมปวดหัวตึ๊บทุกวัน

ให้ตายเหอะ ..

ผมกินพาราติดต่อกันมาเกิน 3 วันแล้ว



วันพุธ..

ปิดร้าน ก็กลับเย็น แต่ไม่มาก



วันพฤหัส..

ต้องออกไปsurveyโรงเรียนใหม่กับเจ้านาย



วันศุกร์..

อาจจะต้องไปโรงเรียนวัดปทุม ถ้านายสั่ง



วันเสาร์..

ทีแรกผมต้องไปภูเก็ต

แต่พอดีว่า เค้าลดเหลือวันอาทิตย์วันเดียว

อาจจะไม่ต้องเข้าออฟฟิส ถ้านายไม่มีคำสั่งฉุกเฉิน

ให้พนักงานมาเก็บข้าวของ

เพราะออฟฟิสจะเปลี่ยนพรมใหม่

ผมอาจจะได้หยุด 1 วัน..

หลังจากทีี่่มาราธอนมาเกิน 7 วัน



วันอาทิตย์..

ผมไปภูเก็ต กับผู้หญิงที่ประกาศว่า

เค้าขยะแขยงผม..

ผมล่ะเสียดายที่ไม่ได้นอนค้างด้วยกัน

แต่..นั่นแหละ

เค้าคงทำบุญมามากพอ

ที่ไม่ต้องใช้ชีวิตร่วมกับมา่กกว่านี้

คงเหมือนเดิม

ออกจากบ้านตี 4 กลับถึงบ้านเที่ยงคืน

แล้วก็ต้องมาทำงานต่อตอนเช้าวันจันทร์



ยังไม่รวมที่ผมต้องซ้อมดนตรี

เพื่อแสดงงานวันลอยกระทง

ไหนจะทำมัลติมีเดีย

ที่ผมยังนึกไม่ออกว่าจะทำอะไร

แล้วจะเอาเวลาไหนไปทำ



เหนื่อยย..

แต่ไม่รู้จะบอกใครได้



อยากร้องไห้..



ไม่ใช่เพราะเศร้าโศกเสียใจอะไร

แต่เหนื่อย..

เลยอยากร้องไห้



วันงานกฐิน..

มีมหาดเล็กซึ่งเป็นรุ่นพี่กับคนที่ทำงานผม

มาขอเบอร์ผม..

เพราะเค้าติดต่อรุ่นพี่ที่ทำงานผมไม่ได้

ผมก็ให้ไป..

จะไม่ให้ก็กระไรอยู่

เพราะเค้าไม่ได้จะคุยกับผม

แต่จะติดต่อกับคนนี้

..

แต่เพื่อไม่ไห้น่าเกลียด

ผมก็เลยบอกพี่ที่ทำงาน

ว่าพี่..คนนั้นเค้าขอเบอร์ผม

เพราะเค้าติดต่อกะพี่ไม่ได้

พี่ที่ทำงานรีบบอกว่า..

พี่...คนนั้น เค้าแต่งงานแล้ว

ผมก็ไม่ได้อะไร

เพราะผมให้เบอร์โทรคนง่าย

แต่มีไม่กี่คนที่ผมอยากคุยด้วย

แล้วผมก็จัดการระบบนี้ได้ค่อนข้างดี

เปลี่ยนเบอร์เป็นกิจวัตรอยู่แล้ว

ไม่อยากรับก็..ปล่อยสาย

แค่นั้น ..

แต่ตอนอยู่ในรถ

ตอนที่ผมหลับ

ผมได้ยินพี่ที่ทำงาน

บอกใครไม่รู้ว่า..

พี่...มาขอเบอร์แล้วก็มองผม

อ่ะนะ..



ผู้ชายต้องห้าม

ผู้ชายที่มีเจ้าของแล้ว

ผู้ชายที่ผมจะไม่ยุ่งเกี่ยว

ผมรู้...



ผมจะพยายาม

แต่ต้องแยกด้วย

ว่า ..

การที่คนเรารู้จักกัน

ไม่จำเป็นต้องหมายความว่า

เค้าจะมาจีบ มาชอบ

ผมปิดประตู ขึ้นคานไปนานแล้ว

ต่อมรักผม..ชำรุดถาวรไปแล้ว



ผมเลยไม่ห่วงที่จะรู้จักใครได้ง่ายๆ

แล้วก็ สามารถตัดกันได้ง่ายเหมือนกัน

ไอ้่ที่ผมไม่สานต่อกับใครๆ

เพราะผมเป็นแบบนี้..

ตอนนี้อาจารย์ เงียบไปแล้ว

ผู้ชายที่เดินตามผม เงียบไปแล้ว

กลับสู่สภาวะปกติเหมือนเดิมแล้ว



งานcasas..

ผมเป็นคนถ่ายรูป

แต่ผมถ่ายได้มัวและห่วยมาก

จนนายต้องเอ่ยปาก

...

ว่าจะซื้อกล้องใหม่

แต่ก็นะ ..

รู้สึกว่า ..

จะอยากได้หลายอย่างเหลือเกินช่วงนี้



เครียดๆๆทีไร

เป็นอยากได้โน่นนี่ทุกที



พอได้เสียตังก้อเลิกเครียดมาเสียดายตังแทน



แค่นี้แล .. ชีวิต





เอาเป็นว่า



ตอนนี้..







ผมเหนื่อยจัง















...



ทำได้แค่คิดถึง

แล้วซักวัน

ความรู้สึกนี้..

คงหายไปเอง



แค่ว่า่..



เมื่อไหร่..ไม่รู้

















วันนี้..



ที่ผมตัดสินใจทำบางอย่าง

ที่ผมไม่อยากทำ

แต่ถ้าทำแล้ว

มันมีแต่ผลดี..

กับใครๆหลายคน





ผมก็ควรจะทำ..



เพราะมันคือ



สิ่งที่ผมควรทำ..



ทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรผิด



ทำไมดันเหมือนว่า ผมทำผิด



เศร้าใจจิงโว้ย..ชีวิต



เอิ๊กกกกก....













เอาวะ



เด๋วก็หาย .. เด๋วก็ลืม