Storythai

แหง่ววว..







ความคิดถึง

มันส่งถึงกันได้จริงหรือ..



เมื่อวานนี้ผมไปคุมสอบรอบเย็นที่อยุธยา

ผมก้อเกิดคิดถึงน้องเก้าขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะส่งเมสเสสหลังจากถึงบ้าน

..

แล้วผมก้อหลับ

ระหว่างทางบนแท็กซี่

เจ้าเก้าก้อโทรมาหา

บอกผมว่า..

นั่งรอข้าวมาชั่วโมงกว่า

รู้สึกอยากโทรหาใครซักคน

แล้วก้อ..ลองโทรหาผม



ผมรู้สึกดีใจเป็นบ้า

เพราะเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้น้องเก้ามีอันต้องห่างหายจากงาน

ผมก้อพยายามคิด ทบทวน

แล้วผมก้อยังไม่ปักใจว่า ..

สิ่งที่ทุกคนในออฟฟิสคิด

มันจะเป็นความจริง



ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไป

แล้วซักวัน ..

ความจริงน่าจะคลี่คลาย

คนร้าย..น่าจะปรากฏตัวออกมา



ถ้าเก้าต้องมาเป็นแพะ ..

ผมเสียใจ

แต่ถ้าเก้าเป็นคนทำจริงๆ

ผมคงเสียใจกว่า



...



คิดถึง



...



ระหว่างทางกลับบ้าน

ผมโดนแท็กซี่สั่งสอนซะน่วม

ดีที่คืนนั้นผมไม่ถือตัว แล้วก้ออารมณ์ดีพอดี


เนื่องด้วย ..

ผมไม่สามารถบอกทางแท็กซี่ได้ว่าจะให้ไปทางไหน

บอกได้แค่ว่า ไปราชวัตร

ส่วนไปทางถนนอะไร

ผ่านอะไรบ้าง ผมเรียกไม่ถูก

คนขับเลยเทศนาผมยาวเหยียด

ว่าเป็นผู้โดยสารก้อต้องบอกทางได้บ้าง
ร่ายยาวเหยียดว่าตรงนี้เรียกถนนอะไร แยกอะไร
แถมยังเล่าว่า

เค้าอ่านหนังสือคู่สร้างคู่สม

มีคนเขียนเล่าเรื่องแท็กซี่หื่น

เอ้า .. เอาเข้าไป

อืมมม เอาเต็มที่เลยลูกเพ่

เค้าเลยถามว่าผมเป็นคนที่ไหน

ผมก้อว่า ..

ผมคนกรุงเทพ

อยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด แคไม่เคยไปไหนไกล

ผมก้อถามว่า เค้าเป็นคนที่ไหน

เค้าว่า .. เค้าคนตรัง

ผมก้อถามว่า .. ตรังนี่ภาคใต้รึป่าว

คนขับตีนกาขึ้นเต็มหน้าก่อนจะถามว่า

ผมรู้อะไรบ้างเนี่ย

เรียนจบมาได้ไง จบโรงเรียนไหนเนี่ย

แหมมม....

ไรวะเนี่ย

ยังไม่จบ ยังว่าผมว่า ไม่ได้เรื่องอีก

เอออ นะ ....

ก่อนลงยังเน้นย้ำว่า

ผมต้องจำเส้นทางกลับบ้านผมให้ได้

แล้วก้ออย่ากลับบ้านดึก

เวลาเรียกรถ ก้อให้ดูคนขับดีดี

ถ้าเห็นไม่น่าไว้ใจก้อไม่ต้องขึ้น

สาธุ๊ …





เหนื่อยจัง

เดือนนี้ ...

ไปโคราช

ไปหาดใหญ่

ไปขอนแก่น

ไปอยุธยา



แต่เดือนหน้า ..

คงไม่ได้ไปไหน

เพราะมีงานค่ายรออยู่





...



ส่วนเรื่องบ้าน

มาจนป่านนี้ก้อยังไม่คืบหน้า

ผมยังไม่มีเวลามาดูเป็นจริงเป็นจัง

พี่ชายที่เคยให้คำปรึกษาเรื่องนี้

ก้อหายไปไหนไม่รู้ ..

สงสัยคงมีน้องๆใหม่ๆให้คุยแทนละ





คิดถึงนะเนี่ย ..

แต่ก้อเท่านั้นแล

ในเมื่อมันเปลี่ยนไปแล้ว

ทำจายยยย..

...





วันนี้ ..

ผมโดนจิ้ม

มีไอ้บ้าโรคจิตเฮงซวยมาจิ้มหน้าอกผม

เพื่อนไม่ต้องสงสัยว่ามันนึกยังไงมาจิ้มผม
ผมก้อยังเซร็งไม่หาย ว่ามันคิดได้ไงวะ
พอดีว่า..

ผมนั่งหลับอยู่ดีดี

ทีแรกข้างๆผม 2 คนเป็นผู้หญิง

ผมก็หลับโดยไม่ระวังอะไร

มารู้ตัวอีกทีก้อ..

มีนิ้วมาแตะที่อกผม

มันจิ้มจากข้างๆทำเหมือนนั่งกอดอก

แล้วก้อจิ้มผมแบบเอาแขนผมบัง

เซร็งชีวิตจริงจิ๊ง..

ไอ้โรคจิตมันมานั่งข้างผมตอนไหนไม่รู้

ทีแรกผมก้อสะลึมสะลือ

มาแน่ใจก้อรู้สึกว่ามาเริ่มลงน้ำหนัก

หายง่วงเลยทีเดียว

นั่งตรง ดันแขนมันออก

ไอ้โรคจิตมันก้อเลยถอย

....

เพื่อนไม่ต้องสงสารไอ้โรคจิตที่มันมาเจอเพื่อนนะ

ถึงเพื่อนจะไม่ค่อยมีอกให้มันจิ้มก้อเหอะ

แต่เพื่อนเซร็งอ่ะ

....

หรือเพราะว่าผมเริ่มยาวอีกละ

ผู้ชายโรคจิต..ชอบผู้หญิงผมยาว

หรือ..เพราะผมหลับ





เฮ้ออ.......

เริ่มอยากได้รถอีกละ





แต่ หาบ้านก่อนละกัน





....

แหง่ววว..







ความคิดถึง

มันส่งถึงกันได้จริงหรือ..



เมื่อวานนี้ผมไปคุมสอบรอบเย็นที่อยุธยา

ผมก้อเกิดคิดถึงน้องเก้าขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะส่งเมสเสสหลังจากถึงบ้าน

..

แล้วผมก้อหลับ

ระหว่างทางบนแท็กซี่

เจ้าเก้าก้อโทรมาหา

บอกผมว่า..

นั่งรอข้าวมาชั่วโมงกว่า

รู้สึกอยากโทรหาใครซักคน

แล้วก้อ..ลองโทรหาผม



ผมรู้สึกดีใจเป็นบ้า

เพราะเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้น้องเก้ามีอันต้องห่างหายจากงาน

ผมก้อพยายามคิด ทบทวน

แล้วผมก้อยังไม่ปักใจว่า ..

สิ่งที่ทุกคนในออฟฟิสคิด

มันจะเป็นความจริง



ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไป

แล้วซักวัน ..

ความจริงน่าจะคลี่คลาย

คนร้าย..น่าจะปรากฏตัวออกมา



ถ้าเก้าต้องมาเป็นแพะ ..

ผมเสียใจ

แต่ถ้าเก้าเป็นคนทำจริงๆ

ผมคงเสียใจกว่า



...



คิดถึง



...



ระหว่างทางกลับบ้าน

ผมโดนแท็กซี่สั่งสอนซะน่วม

ดีที่คืนนั้นผมไม่ถือตัว แล้วก้ออารมณ์ดีพอดี


เนื่องด้วย ..

ผมไม่สามารถบอกทางแท็กซี่ได้ว่าจะให้ไปทางไหน

บอกได้แค่ว่า ไปราชวัตร

ส่วนไปทางถนนอะไร

ผ่านอะไรบ้าง ผมเรียกไม่ถูก

คนขับเลยเทศนาผมยาวเหยียด

ว่าเป็นผู้โดยสารก้อต้องบอกทางได้บ้าง
ร่ายยาวเหยียดว่าตรงนี้เรียกถนนอะไร แยกอะไร
แถมยังเล่าว่า

เค้าอ่านหนังสือคู่สร้างคู่สม

มีคนเขียนเล่าเรื่องแท็กซี่หื่น

เอ้า .. เอาเข้าไป

อืมมม เอาเต็มที่เลยลูกเพ่

เค้าเลยถามว่าผมเป็นคนที่ไหน

ผมก้อว่า ..

ผมคนกรุงเทพ

อยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด แคไม่เคยไปไหนไกล

ผมก้อถามว่า เค้าเป็นคนที่ไหน

เค้าว่า .. เค้าคนตรัง

ผมก้อถามว่า .. ตรังนี่ภาคใต้รึป่าว

คนขับตีนกาขึ้นเต็มหน้าก่อนจะถามว่า

ผมรู้อะไรบ้างเนี่ย

เรียนจบมาได้ไง จบโรงเรียนไหนเนี่ย

แหมมม....

ไรวะเนี่ย

ยังไม่จบ ยังว่าผมว่า ไม่ได้เรื่องอีก

เอออ นะ ....

ก่อนลงยังเน้นย้ำว่า

ผมต้องจำเส้นทางกลับบ้านผมให้ได้

แล้วก้ออย่ากลับบ้านดึก

เวลาเรียกรถ ก้อให้ดูคนขับดีดี

ถ้าเห็นไม่น่าไว้ใจก้อไม่ต้องขึ้น

สาธุ๊ …





เหนื่อยจัง

เดือนนี้ ...

ไปโคราช

ไปหาดใหญ่

ไปขอนแก่น

ไปอยุธยา



แต่เดือนหน้า ..

คงไม่ได้ไปไหน

เพราะมีงานค่ายรออยู่





...



ส่วนเรื่องบ้าน

มาจนป่านนี้ก้อยังไม่คืบหน้า

ผมยังไม่มีเวลามาดูเป็นจริงเป็นจัง

พี่ชายที่เคยให้คำปรึกษาเรื่องนี้

ก้อหายไปไหนไม่รู้ ..

สงสัยคงมีน้องๆใหม่ๆให้คุยแทนละ





คิดถึงนะเนี่ย ..

แต่ก้อเท่านั้นแล

ในเมื่อมันเปลี่ยนไปแล้ว

ทำจายยยย..

...





วันนี้ ..

ผมโดนจิ้ม

มีไอ้บ้าโรคจิตเฮงซวยมาจิ้มหน้าอกผม

เพื่อนไม่ต้องสงสัยว่ามันนึกยังไงมาจิ้มผม
ผมก้อยังเซร็งไม่หาย ว่ามันคิดได้ไงวะ
พอดีว่า..

ผมนั่งหลับอยู่ดีดี

ทีแรกข้างๆผม 2 คนเป็นผู้หญิง

ผมก็หลับโดยไม่ระวังอะไร

มารู้ตัวอีกทีก้อ..

มีนิ้วมาแตะที่อกผม

มันจิ้มจากข้างๆทำเหมือนนั่งกอดอก

แล้วก้อจิ้มผมแบบเอาแขนผมบัง

เซร็งชีวิตจริงจิ๊ง..

ไอ้โรคจิตมันมานั่งข้างผมตอนไหนไม่รู้

ทีแรกผมก้อสะลึมสะลือ

มาแน่ใจก้อรู้สึกว่ามาเริ่มลงน้ำหนัก

หายง่วงเลยทีเดียว

นั่งตรง ดันแขนมันออก

ไอ้โรคจิตมันก้อเลยถอย

....

เพื่อนไม่ต้องสงสารไอ้โรคจิตที่มันมาเจอเพื่อนนะ

ถึงเพื่อนจะไม่ค่อยมีอกให้มันจิ้มก้อเหอะ

แต่เพื่อนเซร็งอ่ะ

....

หรือเพราะว่าผมเริ่มยาวอีกละ

ผู้ชายโรคจิต..ชอบผู้หญิงผมยาว

หรือ..เพราะผมหลับ





เฮ้ออ.......

เริ่มอยากได้รถอีกละ





แต่ หาบ้านก่อนละกัน





....

วันนี้..

ผมไปประชุมกับเจ้านายแถวบางกอกน้อย

เป็นโรงเรียนใหม่ที่เราจะเข้าไปทำโครงการ

..

ผมพบผู้หญิงคนนึง

ทำเอาผมตะลึง ตึ่ง ตึง..

เพราะความน่ารัก..

คุณคนนี้ ผมยาว

ตัวผอม หน้าใส

ยิ้มหวาน พูดเพราะ

...

แบบว่า .. ทำเอาผมคิดถึงได้หลายวูบทีเดียว

อ่านะ..

ผมเริ่มรู้สึกว่า ..

ผมชอบมองผู้หญิง

ชอบความเป็นผู้หญิง

จนเกินงามไปหน่อย

เด็กที่ทำงานถามว่า ..

ผมแอบบ..รึป่าว

อาจจะเบี่ยงเบนแบบไม่รู้ตัว



คิดไปคิดมา .. ไม่แน่นะ



แต่ช่างเหอะ ..

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว





สรุปว่า



อาทิตย์นี้

ผมไปขอนแก่น

แต่พอดีว่าวันเสาร์ต้องไปเคลียร์งานก่อน



ตกลง ..

ไม่ได้พัก

เอาเข้าไป



...



เพื่อนที่จะยืมตัง

ตอนนี้เงียบไป ..

ค่อยยังชั่ว

ผมเองก้อทำตัวไม่ถูก

ไม่อยากจะเอ่่ยปากถาม

ถ้าลำบากจริงๆ เค้าคงจะเดินต่อกะผมเอง



...



คนที่ทำงานระส่ำระส่ายแต่ต้นปี

งานยุ่งไม่เว้นแต่ละวัน

ช่วงหยุด สิบกว่าวันที่ผ่านมา

หายแว๊บไปกะตา ..

รู้สึกชีวิตกลับมาสู่โหมดเดิมๆ



...



เหตุการณ์เดิมๆ

เรื่องเดิมๆ

เกิดแล้ว เกิดอีก..

เหมือนทุกปี



...



พี่สน คนขับรถเช่าที่หาดใหญ่

ซึ่งผมเป็นลูกค้าเค้า

บอกว่า ..

ไม่เจอผมปีนึง

ดูผมซึมๆ ไม่ร่าเริงเหมือนปีก่อน

ผมไม่รู้ตัวหรอก ..

แต่ว่าทริปนี้ ผมไม่สนุก

หน้าผมก้อเลยเป็นแบบที่เห็นน่ะแหละเพ่



...



เมื่อเวลาผ่านไป

ผมรู้สึกว่า

ผมไม่รู้สึกอะไร ..

ไม่คิดอะไร

ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง



อาจจะพูดน้อยลง

อาจจจะลืมอะไรง่ายขึ้น

อาจจะวีนมากกว่าปกติ

แล้วก้อ ..

อาจจะตามใจตัวเองบ้าง แบบไม่สนใจใคร





แน่นอน ..

ผมไม่ใช่คนดี

แต่ก้อไม่ถึงขั้นชั่ว

ผมแค่ไม่สนใจใครถ้าไม่จำเป็น

ยังงงงง ว่าทำ HR ได้ไงฟะ





..
.



คิดถึง ..



แต่ไม่อยากขยับตัว

ปล่อยให้ความคิดถึงวนเวียนรอบๆ

ซักพัก ..

เด๋วมันจะคลายตัวออกไปเอง

ยิ่งขยับตัวมาก

มันก้อรัดแน่นขึ้น



ทั้งๆที่ไม่เคยมีตัวตน

แต่รู้สึกได้ตลอดไม่เคยห่างหาย

แค่ยอมรับความจริง

ข้อที่ว่า ..

จริงๆแล้ว มันไม่มีจริง

ค่อยๆ ..

เรื่อยๆ ..

เด๋วก้อคลี่คลาย

และสุดท้าย



ก้อ .. เท่านั้น













ไม่สุข

ไม่ทุกข์

ไม่ติด

ไม่อะไรกับอะไร











ผม...



แค่คิด





วันนี้..ตอนนี้ .. แค่คืนนี้

แหง่ววว..







ความคิดถึง

มันส่งถึงกันได้จริงหรือ..



เมื่อวานนี้ผมไปคุมสอบรอบเย็นที่อยุธยา

ผมก้อเกิดคิดถึงน้องเก้าขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะส่งเมสเสสหลังจากถึงบ้าน

..

แล้วผมก้อหลับ

ระหว่างทางบนแท็กซี่

เจ้าเก้าก้อโทรมาหา

บอกผมว่า..

นั่งรอข้าวมาชั่วโมงกว่า

รู้สึกอยากโทรหาใครซักคน

แล้วก้อ..ลองโทรหาผม



ผมรู้สึกดีใจเป็นบ้า

เพราะเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้น้องเก้ามีอันต้องห่างหายจากงาน

ผมก้อพยายามคิด ทบทวน

แล้วผมก้อยังไม่ปักใจว่า ..

สิ่งที่ทุกคนในออฟฟิสคิด

มันจะเป็นความจริง



ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไป

แล้วซักวัน ..

ความจริงน่าจะคลี่คลาย

คนร้าย..น่าจะปรากฏตัวออกมา



ถ้าเก้าต้องมาเป็นแพะ ..

ผมเสียใจ

แต่ถ้าเก้าเป็นคนทำจริงๆ

ผมคงเสียใจกว่า



...



คิดถึง



...



ระหว่างทางกลับบ้าน

ผมโดนแท็กซี่สั่งสอนซะน่วม

ดีที่คืนนั้นผมไม่ถือตัว แล้วก้ออารมณ์ดีพอดี


เนื่องด้วย ..

ผมไม่สามารถบอกทางแท็กซี่ได้ว่าจะให้ไปทางไหน

บอกได้แค่ว่า ไปราชวัตร

ส่วนไปทางถนนอะไร

ผ่านอะไรบ้าง ผมเรียกไม่ถูก

คนขับเลยเทศนาผมยาวเหยียด

ว่าเป็นผู้โดยสารก้อต้องบอกทางได้บ้าง
ร่ายยาวเหยียดว่าตรงนี้เรียกถนนอะไร แยกอะไร
แถมยังเล่าว่า

เค้าอ่านหนังสือคู่สร้างคู่สม

มีคนเขียนเล่าเรื่องแท็กซี่หื่น

เอ้า .. เอาเข้าไป

อืมมม เอาเต็มที่เลยลูกเพ่

เค้าเลยถามว่าผมเป็นคนที่ไหน

ผมก้อว่า ..

ผมคนกรุงเทพ

อยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด แคไม่เคยไปไหนไกล

ผมก้อถามว่า เค้าเป็นคนที่ไหน

เค้าว่า .. เค้าคนตรัง

ผมก้อถามว่า .. ตรังนี่ภาคใต้รึป่าว

คนขับตีนกาขึ้นเต็มหน้าก่อนจะถามว่า

ผมรู้อะไรบ้างเนี่ย

เรียนจบมาได้ไง จบโรงเรียนไหนเนี่ย

แหมมม....

ไรวะเนี่ย

ยังไม่จบ ยังว่าผมว่า ไม่ได้เรื่องอีก

เอออ นะ ....

ก่อนลงยังเน้นย้ำว่า

ผมต้องจำเส้นทางกลับบ้านผมให้ได้

แล้วก้ออย่ากลับบ้านดึก

เวลาเรียกรถ ก้อให้ดูคนขับดีดี

ถ้าเห็นไม่น่าไว้ใจก้อไม่ต้องขึ้น

สาธุ๊ …





เหนื่อยจัง

เดือนนี้ ...

ไปโคราช

ไปหาดใหญ่

ไปขอนแก่น

ไปอยุธยา



แต่เดือนหน้า ..

คงไม่ได้ไปไหน

เพราะมีงานค่ายรออยู่





...



ส่วนเรื่องบ้าน

มาจนป่านนี้ก้อยังไม่คืบหน้า

ผมยังไม่มีเวลามาดูเป็นจริงเป็นจัง

พี่ชายที่เคยให้คำปรึกษาเรื่องนี้

ก้อหายไปไหนไม่รู้ ..

สงสัยคงมีน้องๆใหม่ๆให้คุยแทนละ





คิดถึงนะเนี่ย ..

แต่ก้อเท่านั้นแล

ในเมื่อมันเปลี่ยนไปแล้ว

ทำจายยยย..

...





วันนี้ ..

ผมโดนจิ้ม

มีไอ้บ้าโรคจิตเฮงซวยมาจิ้มหน้าอกผม

เพื่อนไม่ต้องสงสัยว่ามันนึกยังไงมาจิ้มผม
ผมก้อยังเซร็งไม่หาย ว่ามันคิดได้ไงวะ
พอดีว่า..

ผมนั่งหลับอยู่ดีดี

ทีแรกข้างๆผม 2 คนเป็นผู้หญิง

ผมก็หลับโดยไม่ระวังอะไร

มารู้ตัวอีกทีก้อ..

มีนิ้วมาแตะที่อกผม

มันจิ้มจากข้างๆทำเหมือนนั่งกอดอก

แล้วก้อจิ้มผมแบบเอาแขนผมบัง

เซร็งชีวิตจริงจิ๊ง..

ไอ้โรคจิตมันมานั่งข้างผมตอนไหนไม่รู้

ทีแรกผมก้อสะลึมสะลือ

มาแน่ใจก้อรู้สึกว่ามาเริ่มลงน้ำหนัก

หายง่วงเลยทีเดียว

นั่งตรง ดันแขนมันออก

ไอ้โรคจิตมันก้อเลยถอย

....

เพื่อนไม่ต้องสงสารไอ้โรคจิตที่มันมาเจอเพื่อนนะ

ถึงเพื่อนจะไม่ค่อยมีอกให้มันจิ้มก้อเหอะ

แต่เพื่อนเซร็งอ่ะ

....

หรือเพราะว่าผมเริ่มยาวอีกละ

ผู้ชายโรคจิต..ชอบผู้หญิงผมยาว

หรือ..เพราะผมหลับ





เฮ้ออ.......

เริ่มอยากได้รถอีกละ





แต่ หาบ้านก่อนละกัน





....

วันนี้..

ผมไปประชุมกับเจ้านายแถวบางกอกน้อย

เป็นโรงเรียนใหม่ที่เราจะเข้าไปทำโครงการ

..

ผมพบผู้หญิงคนนึง

ทำเอาผมตะลึง ตึ่ง ตึง..

เพราะความน่ารัก..

คุณคนนี้ ผมยาว

ตัวผอม หน้าใส

ยิ้มหวาน พูดเพราะ

...

แบบว่า .. ทำเอาผมคิดถึงได้หลายวูบทีเดียว

อ่านะ..

ผมเริ่มรู้สึกว่า ..

ผมชอบมองผู้หญิง

ชอบความเป็นผู้หญิง

จนเกินงามไปหน่อย

เด็กที่ทำงานถามว่า ..

ผมแอบบ..รึป่าว

อาจจะเบี่ยงเบนแบบไม่รู้ตัว



คิดไปคิดมา .. ไม่แน่นะ



แต่ช่างเหอะ ..

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว





สรุปว่า



อาทิตย์นี้

ผมไปขอนแก่น

แต่พอดีว่าวันเสาร์ต้องไปเคลียร์งานก่อน



ตกลง ..

ไม่ได้พัก

เอาเข้าไป



...



เพื่อนที่จะยืมตัง

ตอนนี้เงียบไป ..

ค่อยยังชั่ว

ผมเองก้อทำตัวไม่ถูก

ไม่อยากจะเอ่่ยปากถาม

ถ้าลำบากจริงๆ เค้าคงจะเดินต่อกะผมเอง



...



คนที่ทำงานระส่ำระส่ายแต่ต้นปี

งานยุ่งไม่เว้นแต่ละวัน

ช่วงหยุด สิบกว่าวันที่ผ่านมา

หายแว๊บไปกะตา ..

รู้สึกชีวิตกลับมาสู่โหมดเดิมๆ



...



เหตุการณ์เดิมๆ

เรื่องเดิมๆ

เกิดแล้ว เกิดอีก..

เหมือนทุกปี



...



พี่สน คนขับรถเช่าที่หาดใหญ่

ซึ่งผมเป็นลูกค้าเค้า

บอกว่า ..

ไม่เจอผมปีนึง

ดูผมซึมๆ ไม่ร่าเริงเหมือนปีก่อน

ผมไม่รู้ตัวหรอก ..

แต่ว่าทริปนี้ ผมไม่สนุก

หน้าผมก้อเลยเป็นแบบที่เห็นน่ะแหละเพ่



...



เมื่อเวลาผ่านไป

ผมรู้สึกว่า

ผมไม่รู้สึกอะไร ..

ไม่คิดอะไร

ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง



อาจจะพูดน้อยลง

อาจจจะลืมอะไรง่ายขึ้น

อาจจะวีนมากกว่าปกติ

แล้วก้อ ..

อาจจะตามใจตัวเองบ้าง แบบไม่สนใจใคร





แน่นอน ..

ผมไม่ใช่คนดี

แต่ก้อไม่ถึงขั้นชั่ว

ผมแค่ไม่สนใจใครถ้าไม่จำเป็น

ยังงงงง ว่าทำ HR ได้ไงฟะ





..
.



คิดถึง ..



แต่ไม่อยากขยับตัว

ปล่อยให้ความคิดถึงวนเวียนรอบๆ

ซักพัก ..

เด๋วมันจะคลายตัวออกไปเอง

ยิ่งขยับตัวมาก

มันก้อรัดแน่นขึ้น



ทั้งๆที่ไม่เคยมีตัวตน

แต่รู้สึกได้ตลอดไม่เคยห่างหาย

แค่ยอมรับความจริง

ข้อที่ว่า ..

จริงๆแล้ว มันไม่มีจริง

ค่อยๆ ..

เรื่อยๆ ..

เด๋วก้อคลี่คลาย

และสุดท้าย



ก้อ .. เท่านั้น













ไม่สุข

ไม่ทุกข์

ไม่ติด

ไม่อะไรกับอะไร











ผม...



แค่คิด





วันนี้..ตอนนี้ .. แค่คืนนี้

เดือนแรก..ของผม



ก้องานล้น ..







อาทิตย์แรก.. ไปช่วยถ่ายรูปให้นายพิธีตั้งศาล

อาทิตย์ที่สอง..ไปหาดใหญ่

อาทิตย์ที่สาม..ท่าทางจะได้ไปขอนแก่น(ถ้านายไม่เปลี่ยนใจ)



เอาวะ ..





ไม่ได้หยุด



เหนื่อยยยย..



แต่ยังไหว..







....



ผู้ชายที่ผมเคยสนิทด้วย แอดผมใน hi5



อืมมม...



ไม่รู้ว่าเค้าจะอะไร



สงสัยสะสมทำแต้ม ..



แต่ก็นะ...



ทำไมต้องมาอะไรกับผมอีก



....



ขอบคุณคุณหมีขั้วโลก



หรือโปเกมอนของผม



มาสวัสดีปีใหม่พ่อกะแม่ผม



พร้อมกะรังนก...



ตอนนี้ ..



ผมอยากได้โปรแกรม fotoslate มากกว่าอ่ะ





....





เริ่มเข้าเว็ปบ้านอีกแล้วช่วงนี้



บ้านใหม่ก็ดีมือสองก้อได้



ใครมีที่ดีดี แนะนำให้หน่อย..



สาธุ ..

แหง่ววว..







ความคิดถึง

มันส่งถึงกันได้จริงหรือ..



เมื่อวานนี้ผมไปคุมสอบรอบเย็นที่อยุธยา

ผมก้อเกิดคิดถึงน้องเก้าขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะส่งเมสเสสหลังจากถึงบ้าน

..

แล้วผมก้อหลับ

ระหว่างทางบนแท็กซี่

เจ้าเก้าก้อโทรมาหา

บอกผมว่า..

นั่งรอข้าวมาชั่วโมงกว่า

รู้สึกอยากโทรหาใครซักคน

แล้วก้อ..ลองโทรหาผม



ผมรู้สึกดีใจเป็นบ้า

เพราะเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้น้องเก้ามีอันต้องห่างหายจากงาน

ผมก้อพยายามคิด ทบทวน

แล้วผมก้อยังไม่ปักใจว่า ..

สิ่งที่ทุกคนในออฟฟิสคิด

มันจะเป็นความจริง



ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไป

แล้วซักวัน ..

ความจริงน่าจะคลี่คลาย

คนร้าย..น่าจะปรากฏตัวออกมา



ถ้าเก้าต้องมาเป็นแพะ ..

ผมเสียใจ

แต่ถ้าเก้าเป็นคนทำจริงๆ

ผมคงเสียใจกว่า



...



คิดถึง



...



ระหว่างทางกลับบ้าน

ผมโดนแท็กซี่สั่งสอนซะน่วม

ดีที่คืนนั้นผมไม่ถือตัว แล้วก้ออารมณ์ดีพอดี


เนื่องด้วย ..

ผมไม่สามารถบอกทางแท็กซี่ได้ว่าจะให้ไปทางไหน

บอกได้แค่ว่า ไปราชวัตร

ส่วนไปทางถนนอะไร

ผ่านอะไรบ้าง ผมเรียกไม่ถูก

คนขับเลยเทศนาผมยาวเหยียด

ว่าเป็นผู้โดยสารก้อต้องบอกทางได้บ้าง
ร่ายยาวเหยียดว่าตรงนี้เรียกถนนอะไร แยกอะไร
แถมยังเล่าว่า

เค้าอ่านหนังสือคู่สร้างคู่สม

มีคนเขียนเล่าเรื่องแท็กซี่หื่น

เอ้า .. เอาเข้าไป

อืมมม เอาเต็มที่เลยลูกเพ่

เค้าเลยถามว่าผมเป็นคนที่ไหน

ผมก้อว่า ..

ผมคนกรุงเทพ

อยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด แคไม่เคยไปไหนไกล

ผมก้อถามว่า เค้าเป็นคนที่ไหน

เค้าว่า .. เค้าคนตรัง

ผมก้อถามว่า .. ตรังนี่ภาคใต้รึป่าว

คนขับตีนกาขึ้นเต็มหน้าก่อนจะถามว่า

ผมรู้อะไรบ้างเนี่ย

เรียนจบมาได้ไง จบโรงเรียนไหนเนี่ย

แหมมม....

ไรวะเนี่ย

ยังไม่จบ ยังว่าผมว่า ไม่ได้เรื่องอีก

เอออ นะ ....

ก่อนลงยังเน้นย้ำว่า

ผมต้องจำเส้นทางกลับบ้านผมให้ได้

แล้วก้ออย่ากลับบ้านดึก

เวลาเรียกรถ ก้อให้ดูคนขับดีดี

ถ้าเห็นไม่น่าไว้ใจก้อไม่ต้องขึ้น

สาธุ๊ …





เหนื่อยจัง

เดือนนี้ ...

ไปโคราช

ไปหาดใหญ่

ไปขอนแก่น

ไปอยุธยา



แต่เดือนหน้า ..

คงไม่ได้ไปไหน

เพราะมีงานค่ายรออยู่





...



ส่วนเรื่องบ้าน

มาจนป่านนี้ก้อยังไม่คืบหน้า

ผมยังไม่มีเวลามาดูเป็นจริงเป็นจัง

พี่ชายที่เคยให้คำปรึกษาเรื่องนี้

ก้อหายไปไหนไม่รู้ ..

สงสัยคงมีน้องๆใหม่ๆให้คุยแทนละ





คิดถึงนะเนี่ย ..

แต่ก้อเท่านั้นแล

ในเมื่อมันเปลี่ยนไปแล้ว

ทำจายยยย..

...





วันนี้ ..

ผมโดนจิ้ม

มีไอ้บ้าโรคจิตเฮงซวยมาจิ้มหน้าอกผม

เพื่อนไม่ต้องสงสัยว่ามันนึกยังไงมาจิ้มผม
ผมก้อยังเซร็งไม่หาย ว่ามันคิดได้ไงวะ
พอดีว่า..

ผมนั่งหลับอยู่ดีดี

ทีแรกข้างๆผม 2 คนเป็นผู้หญิง

ผมก็หลับโดยไม่ระวังอะไร

มารู้ตัวอีกทีก้อ..

มีนิ้วมาแตะที่อกผม

มันจิ้มจากข้างๆทำเหมือนนั่งกอดอก

แล้วก้อจิ้มผมแบบเอาแขนผมบัง

เซร็งชีวิตจริงจิ๊ง..

ไอ้โรคจิตมันมานั่งข้างผมตอนไหนไม่รู้

ทีแรกผมก้อสะลึมสะลือ

มาแน่ใจก้อรู้สึกว่ามาเริ่มลงน้ำหนัก

หายง่วงเลยทีเดียว

นั่งตรง ดันแขนมันออก

ไอ้โรคจิตมันก้อเลยถอย

....

เพื่อนไม่ต้องสงสารไอ้โรคจิตที่มันมาเจอเพื่อนนะ

ถึงเพื่อนจะไม่ค่อยมีอกให้มันจิ้มก้อเหอะ

แต่เพื่อนเซร็งอ่ะ

....

หรือเพราะว่าผมเริ่มยาวอีกละ

ผู้ชายโรคจิต..ชอบผู้หญิงผมยาว

หรือ..เพราะผมหลับ





เฮ้ออ.......

เริ่มอยากได้รถอีกละ





แต่ หาบ้านก่อนละกัน





....

วันนี้..

ผมไปประชุมกับเจ้านายแถวบางกอกน้อย

เป็นโรงเรียนใหม่ที่เราจะเข้าไปทำโครงการ

..

ผมพบผู้หญิงคนนึง

ทำเอาผมตะลึง ตึ่ง ตึง..

เพราะความน่ารัก..

คุณคนนี้ ผมยาว

ตัวผอม หน้าใส

ยิ้มหวาน พูดเพราะ

...

แบบว่า .. ทำเอาผมคิดถึงได้หลายวูบทีเดียว

อ่านะ..

ผมเริ่มรู้สึกว่า ..

ผมชอบมองผู้หญิง

ชอบความเป็นผู้หญิง

จนเกินงามไปหน่อย

เด็กที่ทำงานถามว่า ..

ผมแอบบ..รึป่าว

อาจจะเบี่ยงเบนแบบไม่รู้ตัว



คิดไปคิดมา .. ไม่แน่นะ



แต่ช่างเหอะ ..

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว





สรุปว่า



อาทิตย์นี้

ผมไปขอนแก่น

แต่พอดีว่าวันเสาร์ต้องไปเคลียร์งานก่อน



ตกลง ..

ไม่ได้พัก

เอาเข้าไป



...



เพื่อนที่จะยืมตัง

ตอนนี้เงียบไป ..

ค่อยยังชั่ว

ผมเองก้อทำตัวไม่ถูก

ไม่อยากจะเอ่่ยปากถาม

ถ้าลำบากจริงๆ เค้าคงจะเดินต่อกะผมเอง



...



คนที่ทำงานระส่ำระส่ายแต่ต้นปี

งานยุ่งไม่เว้นแต่ละวัน

ช่วงหยุด สิบกว่าวันที่ผ่านมา

หายแว๊บไปกะตา ..

รู้สึกชีวิตกลับมาสู่โหมดเดิมๆ



...



เหตุการณ์เดิมๆ

เรื่องเดิมๆ

เกิดแล้ว เกิดอีก..

เหมือนทุกปี



...



พี่สน คนขับรถเช่าที่หาดใหญ่

ซึ่งผมเป็นลูกค้าเค้า

บอกว่า ..

ไม่เจอผมปีนึง

ดูผมซึมๆ ไม่ร่าเริงเหมือนปีก่อน

ผมไม่รู้ตัวหรอก ..

แต่ว่าทริปนี้ ผมไม่สนุก

หน้าผมก้อเลยเป็นแบบที่เห็นน่ะแหละเพ่



...



เมื่อเวลาผ่านไป

ผมรู้สึกว่า

ผมไม่รู้สึกอะไร ..

ไม่คิดอะไร

ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง



อาจจะพูดน้อยลง

อาจจจะลืมอะไรง่ายขึ้น

อาจจะวีนมากกว่าปกติ

แล้วก้อ ..

อาจจะตามใจตัวเองบ้าง แบบไม่สนใจใคร





แน่นอน ..

ผมไม่ใช่คนดี

แต่ก้อไม่ถึงขั้นชั่ว

ผมแค่ไม่สนใจใครถ้าไม่จำเป็น

ยังงงงง ว่าทำ HR ได้ไงฟะ





..
.



คิดถึง ..



แต่ไม่อยากขยับตัว

ปล่อยให้ความคิดถึงวนเวียนรอบๆ

ซักพัก ..

เด๋วมันจะคลายตัวออกไปเอง

ยิ่งขยับตัวมาก

มันก้อรัดแน่นขึ้น



ทั้งๆที่ไม่เคยมีตัวตน

แต่รู้สึกได้ตลอดไม่เคยห่างหาย

แค่ยอมรับความจริง

ข้อที่ว่า ..

จริงๆแล้ว มันไม่มีจริง

ค่อยๆ ..

เรื่อยๆ ..

เด๋วก้อคลี่คลาย

และสุดท้าย



ก้อ .. เท่านั้น













ไม่สุข

ไม่ทุกข์

ไม่ติด

ไม่อะไรกับอะไร











ผม...



แค่คิด





วันนี้..ตอนนี้ .. แค่คืนนี้

เดือนแรก..ของผม



ก้องานล้น ..







อาทิตย์แรก.. ไปช่วยถ่ายรูปให้นายพิธีตั้งศาล

อาทิตย์ที่สอง..ไปหาดใหญ่

อาทิตย์ที่สาม..ท่าทางจะได้ไปขอนแก่น(ถ้านายไม่เปลี่ยนใจ)



เอาวะ ..





ไม่ได้หยุด



เหนื่อยยยย..



แต่ยังไหว..







....



ผู้ชายที่ผมเคยสนิทด้วย แอดผมใน hi5



อืมมม...



ไม่รู้ว่าเค้าจะอะไร



สงสัยสะสมทำแต้ม ..



แต่ก็นะ...



ทำไมต้องมาอะไรกับผมอีก



....



ขอบคุณคุณหมีขั้วโลก



หรือโปเกมอนของผม



มาสวัสดีปีใหม่พ่อกะแม่ผม



พร้อมกะรังนก...



ตอนนี้ ..



ผมอยากได้โปรแกรม fotoslate มากกว่าอ่ะ





....





เริ่มเข้าเว็ปบ้านอีกแล้วช่วงนี้



บ้านใหม่ก็ดีมือสองก้อได้



ใครมีที่ดีดี แนะนำให้หน่อย..



สาธุ ..

เมื่อวาน



ตอนเช้ามืด ..

อาจารย์เกรียงส่งข้อความถึงผม

..

พี่เกรียงไปบวชรับศีลเป็นพ่อขาวที่วัดมานาน

เลยไม่ได้ติดต่อน้องอ้อม

พี่จะพาเพื่อนอาจารย์ที่รู้จักคุณบ็อบ

ผอ.ของอีทีเอสประเทศไทยไปสอบด้วยนะ

น้องสบายดี?

..



ผ่านไป ..

ตอนเย็น

ผมแวะกินไอติม

รสที่ผมชอบที่สุด..

กรีนที 2 สกูป

แอปเปิลแครนเบอรี่ 1 สกูป

ร็อคกี้โรด 1 สกูป

จิงๆ แล้ว..ยังสามารถได้อีก

แต่ตัวเริ่มสั่น เพราะหนาว..

เลยถอยดีก่า ..



ตอนกินก้อเต็มที่ อร่อยดี อร่อยจัง..

พอกินเสร็จเริ่มคิดได้ ..

ผมกินไอติมไป 4 ลูก

อืมมมมมมม..

อ้วนแน่ งานนี้



ก้อเดินย่อย

ใช้พลังงานที่กินไปเหลือเฟือ ดูโน่น ดูนี่

มีผู้ชายคนนึงเดินตามผม

ตามตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

รู้แต่ว่า ..

อีตานี่มาสะกิด ขอเบอร์

แหม ชิชะ

บอกว่าน่าจะคุยกันได้ รู้จักไว้เป็นเพื่อนกัน

แต่พอรู้ว่า ..

ผมเกือบ 30 แล้ว มีถอยไปหน่อยๆ

บอกว่า ผมคงมียาดี ใช้กวนอิมรึป่าว
5555..

น้องเอ๋ย ..

เบอร์โทร ผมไม่ได้ให้

ขออีเมลล์ผมแทน

ผมให้แบบมั่วๆ

เค้าส่งหนังสือธรรมมะมาให้ผมจดเมลล์

จะบาปไม๊วะช้าน..

พอถามว่าผมออนตอนไหน

เค้าออนตอนกลางวัน เวลาทำงาน

นั่น .. เลยโดนผมสวดไปยกนึง

ด้วยความเป็น HR ..

ซวยไป ..



เอาเป็นว่า



ไม่มีอารมณ์รู้จัก เบื่อ ไม่ว่างคุยกะใคร















กลับบ้าน

ดู hi5

มีสาว xx เต็มไปหมด

ดูจนเพลิน

นอนเกินเวลา

ล่อไปเที่ยงคืนก่าๆ

ฮ้าววว....



............





วันนี้ ..

คึกครื้น ดี๊ด๊าแต่เช้า

ว่าแล้วว่า ..จะได้เรื่อง

ตกบ่าย

ออกไปทานข้าวตอนบ่ายโมงสิบห้า

จริงๆ กะจาไปซื้อรองเท้านิ่มๆสลิปเปอร์

แล้วจะกินแซนวิสที่ออฟฟิส

ยังเดินไมพ้นตึกเลย ...

ผมเดินสะดุดมันกลางถนน ..

หน้าตึก ตอนที่มีคนผ่านไปมามากมาย

สะดุดแบบว่า ..

ลงไปนอนกองราบกะพื้นอ่ะท่าน

ทำได้ไงวะเนี่ย ..

เพื่อน ๆ บอกว่า อายแทน

ขำ ก้อ ขำ เจ็บ ก้อ เจ็บ

ส่วนผม ..

หกล้มบ่อย จนเกือบชิน

แผลเก่าที่ช้ำยังไม่หายดี

นี่ได้มาเป็นที่ระลึกอีกแล้ว

ก้อ .. ถลอก ระบม บวม ช้ำ

ตอนเย็นเลยขอเจ้านายกลับก่อน

ไปหาหมอ...

นั่งบีทีเอส หลับเลยป้ายอีก

เอาเข้าไป

พอดีมัันสุดสาย หมดระยะ ไม่งั้นคงไกลกว่านี้

ลงมาก้อ งง งง

เดินดูหนังสือ ได้มา 5 เล่ม

เออ เอ้า..หนักเลยทีนี้









เฮ้อ.......



ชะตาว่าไว้



ปีนี้ดวงดี๊ ดี..



ห้ามเค้าประกัน ..

ก้อมีน้องที่ทำงานมาขอให้ช่วยค้ำให้จะไปเมืองนอก



ห้ามให้คนยืมตัง ..

วันนี้เพื่อนขอยืมสองแสน ผ่อน20งวด



ห้ามเดินทางเครื่องบิน/เรือ ..

วันเสาร์อาทิตย์นี้ต้องบินไปภูเก็ต



บอกว่าจะโดนหลอกฟันจากคนแปลกหน้า

ก้อมีคนไม่รู้จักมาทำความรู้จัก..



บอกให้ระวังอุบัติเหตุ

ยังไม่ทันไร ได้แผลมาระบมอีกแล้ว





แล้วจะรอดไม๊วะเนี่ย !!!!!!!!









ผมมาลองนึกถึงเบอร์เก่าๆ

ที่ผมเคยใช้..



081-829-8287

085-955-8867

080-208-8607

087-678-3737

089-368-8607

086-346-3042

086-403-6408



ตอนนี้คิดออกแค่นี้

เพิ่งรู้ตัวว่า ..

ส่วนใหญ่ลงท้ายด้วย 7

ยอกเว้นเบอร์ Hutch



เพื่อนบ่นระงึม ..

บอกว่า เปลี่ยนเบอร์บ่อย

ลำบากเมมใหม่

ถ้าจะเลิกคบใครก้อไม่ต้องรับสายดิ

เปลี่ยนเบอร์ทำไม

รึหมดโปร ...

ผมจะบอกว่าไงดี ..

เบอร์ใหม่ก้อซื้อมา ไม่ได้ขอใครมาฟรีๆ

โปรโมชั่นก็เหมือนเดิม แพงกว่าหน่อยด้วยมั้ง

แถมสัญญาณก้อห่วย ..โทรติดก็ยาก

แถมคลื่นหายอีกตังหาก



ประเด็นคือ อยากเปลี่ยน..

คนไหนที่ยังติดต่อกับผมเรื่อยๆ

ก้อมีช่องทางที่จะได้เบอร์ผมอยู่แล้ว

ส่วนคนที่ผมไม่ประสงค์จะออกนามทั้งหลาย

จะน่าจะค่อยๆ หายออกจากสารระะบบผมไปเอง

แล้วผมก้อจะกลับมาสู่ความสงบอีกครั้ง



พักผ่อนดีก่า ..

รู้สึกตัวรุมๆซะแหล๋ว ..

เด๋วไปไม่สบายที่หาดใหญ่ เซร็งตายเลย









เอาวะ..











เด๋วก้อผ่านไป ..

แหง่ววว..







ความคิดถึง

มันส่งถึงกันได้จริงหรือ..



เมื่อวานนี้ผมไปคุมสอบรอบเย็นที่อยุธยา

ผมก้อเกิดคิดถึงน้องเก้าขึ้นมา

ตั้งใจว่าจะส่งเมสเสสหลังจากถึงบ้าน

..

แล้วผมก้อหลับ

ระหว่างทางบนแท็กซี่

เจ้าเก้าก้อโทรมาหา

บอกผมว่า..

นั่งรอข้าวมาชั่วโมงกว่า

รู้สึกอยากโทรหาใครซักคน

แล้วก้อ..ลองโทรหาผม



ผมรู้สึกดีใจเป็นบ้า

เพราะเหตุการณ์บางอย่าง

ทำให้น้องเก้ามีอันต้องห่างหายจากงาน

ผมก้อพยายามคิด ทบทวน

แล้วผมก้อยังไม่ปักใจว่า ..

สิ่งที่ทุกคนในออฟฟิสคิด

มันจะเป็นความจริง



ผมเลือกที่จะปล่อยให้มันเป็นไป

แล้วซักวัน ..

ความจริงน่าจะคลี่คลาย

คนร้าย..น่าจะปรากฏตัวออกมา



ถ้าเก้าต้องมาเป็นแพะ ..

ผมเสียใจ

แต่ถ้าเก้าเป็นคนทำจริงๆ

ผมคงเสียใจกว่า



...



คิดถึง



...



ระหว่างทางกลับบ้าน

ผมโดนแท็กซี่สั่งสอนซะน่วม

ดีที่คืนนั้นผมไม่ถือตัว แล้วก้ออารมณ์ดีพอดี


เนื่องด้วย ..

ผมไม่สามารถบอกทางแท็กซี่ได้ว่าจะให้ไปทางไหน

บอกได้แค่ว่า ไปราชวัตร

ส่วนไปทางถนนอะไร

ผ่านอะไรบ้าง ผมเรียกไม่ถูก

คนขับเลยเทศนาผมยาวเหยียด

ว่าเป็นผู้โดยสารก้อต้องบอกทางได้บ้าง
ร่ายยาวเหยียดว่าตรงนี้เรียกถนนอะไร แยกอะไร
แถมยังเล่าว่า

เค้าอ่านหนังสือคู่สร้างคู่สม

มีคนเขียนเล่าเรื่องแท็กซี่หื่น

เอ้า .. เอาเข้าไป

อืมมม เอาเต็มที่เลยลูกเพ่

เค้าเลยถามว่าผมเป็นคนที่ไหน

ผมก้อว่า ..

ผมคนกรุงเทพ

อยู่ที่นี่ตั้งแต่เกิด แคไม่เคยไปไหนไกล

ผมก้อถามว่า เค้าเป็นคนที่ไหน

เค้าว่า .. เค้าคนตรัง

ผมก้อถามว่า .. ตรังนี่ภาคใต้รึป่าว

คนขับตีนกาขึ้นเต็มหน้าก่อนจะถามว่า

ผมรู้อะไรบ้างเนี่ย

เรียนจบมาได้ไง จบโรงเรียนไหนเนี่ย

แหมมม....

ไรวะเนี่ย

ยังไม่จบ ยังว่าผมว่า ไม่ได้เรื่องอีก

เอออ นะ ....

ก่อนลงยังเน้นย้ำว่า

ผมต้องจำเส้นทางกลับบ้านผมให้ได้

แล้วก้ออย่ากลับบ้านดึก

เวลาเรียกรถ ก้อให้ดูคนขับดีดี

ถ้าเห็นไม่น่าไว้ใจก้อไม่ต้องขึ้น

สาธุ๊ …





เหนื่อยจัง

เดือนนี้ ...

ไปโคราช

ไปหาดใหญ่

ไปขอนแก่น

ไปอยุธยา



แต่เดือนหน้า ..

คงไม่ได้ไปไหน

เพราะมีงานค่ายรออยู่





...



ส่วนเรื่องบ้าน

มาจนป่านนี้ก้อยังไม่คืบหน้า

ผมยังไม่มีเวลามาดูเป็นจริงเป็นจัง

พี่ชายที่เคยให้คำปรึกษาเรื่องนี้

ก้อหายไปไหนไม่รู้ ..

สงสัยคงมีน้องๆใหม่ๆให้คุยแทนละ





คิดถึงนะเนี่ย ..

แต่ก้อเท่านั้นแล

ในเมื่อมันเปลี่ยนไปแล้ว

ทำจายยยย..

...





วันนี้ ..

ผมโดนจิ้ม

มีไอ้บ้าโรคจิตเฮงซวยมาจิ้มหน้าอกผม

เพื่อนไม่ต้องสงสัยว่ามันนึกยังไงมาจิ้มผม
ผมก้อยังเซร็งไม่หาย ว่ามันคิดได้ไงวะ
พอดีว่า..

ผมนั่งหลับอยู่ดีดี

ทีแรกข้างๆผม 2 คนเป็นผู้หญิง

ผมก็หลับโดยไม่ระวังอะไร

มารู้ตัวอีกทีก้อ..

มีนิ้วมาแตะที่อกผม

มันจิ้มจากข้างๆทำเหมือนนั่งกอดอก

แล้วก้อจิ้มผมแบบเอาแขนผมบัง

เซร็งชีวิตจริงจิ๊ง..

ไอ้โรคจิตมันมานั่งข้างผมตอนไหนไม่รู้

ทีแรกผมก้อสะลึมสะลือ

มาแน่ใจก้อรู้สึกว่ามาเริ่มลงน้ำหนัก

หายง่วงเลยทีเดียว

นั่งตรง ดันแขนมันออก

ไอ้โรคจิตมันก้อเลยถอย

....

เพื่อนไม่ต้องสงสารไอ้โรคจิตที่มันมาเจอเพื่อนนะ

ถึงเพื่อนจะไม่ค่อยมีอกให้มันจิ้มก้อเหอะ

แต่เพื่อนเซร็งอ่ะ

....

หรือเพราะว่าผมเริ่มยาวอีกละ

ผู้ชายโรคจิต..ชอบผู้หญิงผมยาว

หรือ..เพราะผมหลับ





เฮ้ออ.......

เริ่มอยากได้รถอีกละ





แต่ หาบ้านก่อนละกัน





....

วันนี้..

ผมไปประชุมกับเจ้านายแถวบางกอกน้อย

เป็นโรงเรียนใหม่ที่เราจะเข้าไปทำโครงการ

..

ผมพบผู้หญิงคนนึง

ทำเอาผมตะลึง ตึ่ง ตึง..

เพราะความน่ารัก..

คุณคนนี้ ผมยาว

ตัวผอม หน้าใส

ยิ้มหวาน พูดเพราะ

...

แบบว่า .. ทำเอาผมคิดถึงได้หลายวูบทีเดียว

อ่านะ..

ผมเริ่มรู้สึกว่า ..

ผมชอบมองผู้หญิง

ชอบความเป็นผู้หญิง

จนเกินงามไปหน่อย

เด็กที่ทำงานถามว่า ..

ผมแอบบ..รึป่าว

อาจจะเบี่ยงเบนแบบไม่รู้ตัว



คิดไปคิดมา .. ไม่แน่นะ



แต่ช่างเหอะ ..

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว





สรุปว่า



อาทิตย์นี้

ผมไปขอนแก่น

แต่พอดีว่าวันเสาร์ต้องไปเคลียร์งานก่อน



ตกลง ..

ไม่ได้พัก

เอาเข้าไป



...



เพื่อนที่จะยืมตัง

ตอนนี้เงียบไป ..

ค่อยยังชั่ว

ผมเองก้อทำตัวไม่ถูก

ไม่อยากจะเอ่่ยปากถาม

ถ้าลำบากจริงๆ เค้าคงจะเดินต่อกะผมเอง



...



คนที่ทำงานระส่ำระส่ายแต่ต้นปี

งานยุ่งไม่เว้นแต่ละวัน

ช่วงหยุด สิบกว่าวันที่ผ่านมา

หายแว๊บไปกะตา ..

รู้สึกชีวิตกลับมาสู่โหมดเดิมๆ



...



เหตุการณ์เดิมๆ

เรื่องเดิมๆ

เกิดแล้ว เกิดอีก..

เหมือนทุกปี



...



พี่สน คนขับรถเช่าที่หาดใหญ่

ซึ่งผมเป็นลูกค้าเค้า

บอกว่า ..

ไม่เจอผมปีนึง

ดูผมซึมๆ ไม่ร่าเริงเหมือนปีก่อน

ผมไม่รู้ตัวหรอก ..

แต่ว่าทริปนี้ ผมไม่สนุก

หน้าผมก้อเลยเป็นแบบที่เห็นน่ะแหละเพ่



...



เมื่อเวลาผ่านไป

ผมรู้สึกว่า

ผมไม่รู้สึกอะไร ..

ไม่คิดอะไร

ยังไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง



อาจจะพูดน้อยลง

อาจจจะลืมอะไรง่ายขึ้น

อาจจะวีนมากกว่าปกติ

แล้วก้อ ..

อาจจะตามใจตัวเองบ้าง แบบไม่สนใจใคร





แน่นอน ..

ผมไม่ใช่คนดี

แต่ก้อไม่ถึงขั้นชั่ว

ผมแค่ไม่สนใจใครถ้าไม่จำเป็น

ยังงงงง ว่าทำ HR ได้ไงฟะ





..
.



คิดถึง ..



แต่ไม่อยากขยับตัว

ปล่อยให้ความคิดถึงวนเวียนรอบๆ

ซักพัก ..

เด๋วมันจะคลายตัวออกไปเอง

ยิ่งขยับตัวมาก

มันก้อรัดแน่นขึ้น



ทั้งๆที่ไม่เคยมีตัวตน

แต่รู้สึกได้ตลอดไม่เคยห่างหาย

แค่ยอมรับความจริง

ข้อที่ว่า ..

จริงๆแล้ว มันไม่มีจริง

ค่อยๆ ..

เรื่อยๆ ..

เด๋วก้อคลี่คลาย

และสุดท้าย



ก้อ .. เท่านั้น













ไม่สุข

ไม่ทุกข์

ไม่ติด

ไม่อะไรกับอะไร











ผม...



แค่คิด





วันนี้..ตอนนี้ .. แค่คืนนี้

เดือนแรก..ของผม



ก้องานล้น ..







อาทิตย์แรก.. ไปช่วยถ่ายรูปให้นายพิธีตั้งศาล

อาทิตย์ที่สอง..ไปหาดใหญ่

อาทิตย์ที่สาม..ท่าทางจะได้ไปขอนแก่น(ถ้านายไม่เปลี่ยนใจ)



เอาวะ ..





ไม่ได้หยุด



เหนื่อยยยย..



แต่ยังไหว..







....



ผู้ชายที่ผมเคยสนิทด้วย แอดผมใน hi5



อืมมม...



ไม่รู้ว่าเค้าจะอะไร



สงสัยสะสมทำแต้ม ..



แต่ก็นะ...



ทำไมต้องมาอะไรกับผมอีก



....



ขอบคุณคุณหมีขั้วโลก



หรือโปเกมอนของผม



มาสวัสดีปีใหม่พ่อกะแม่ผม



พร้อมกะรังนก...



ตอนนี้ ..



ผมอยากได้โปรแกรม fotoslate มากกว่าอ่ะ





....





เริ่มเข้าเว็ปบ้านอีกแล้วช่วงนี้



บ้านใหม่ก็ดีมือสองก้อได้



ใครมีที่ดีดี แนะนำให้หน่อย..



สาธุ ..

เมื่อวาน



ตอนเช้ามืด ..

อาจารย์เกรียงส่งข้อความถึงผม

..

พี่เกรียงไปบวชรับศีลเป็นพ่อขาวที่วัดมานาน

เลยไม่ได้ติดต่อน้องอ้อม

พี่จะพาเพื่อนอาจารย์ที่รู้จักคุณบ็อบ

ผอ.ของอีทีเอสประเทศไทยไปสอบด้วยนะ

น้องสบายดี?

..



ผ่านไป ..

ตอนเย็น

ผมแวะกินไอติม

รสที่ผมชอบที่สุด..

กรีนที 2 สกูป

แอปเปิลแครนเบอรี่ 1 สกูป

ร็อคกี้โรด 1 สกูป

จิงๆ แล้ว..ยังสามารถได้อีก

แต่ตัวเริ่มสั่น เพราะหนาว..

เลยถอยดีก่า ..



ตอนกินก้อเต็มที่ อร่อยดี อร่อยจัง..

พอกินเสร็จเริ่มคิดได้ ..

ผมกินไอติมไป 4 ลูก

อืมมมมมมม..

อ้วนแน่ งานนี้



ก้อเดินย่อย

ใช้พลังงานที่กินไปเหลือเฟือ ดูโน่น ดูนี่

มีผู้ชายคนนึงเดินตามผม

ตามตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

รู้แต่ว่า ..

อีตานี่มาสะกิด ขอเบอร์

แหม ชิชะ

บอกว่าน่าจะคุยกันได้ รู้จักไว้เป็นเพื่อนกัน

แต่พอรู้ว่า ..

ผมเกือบ 30 แล้ว มีถอยไปหน่อยๆ

บอกว่า ผมคงมียาดี ใช้กวนอิมรึป่าว
5555..

น้องเอ๋ย ..

เบอร์โทร ผมไม่ได้ให้

ขออีเมลล์ผมแทน

ผมให้แบบมั่วๆ

เค้าส่งหนังสือธรรมมะมาให้ผมจดเมลล์

จะบาปไม๊วะช้าน..

พอถามว่าผมออนตอนไหน

เค้าออนตอนกลางวัน เวลาทำงาน

นั่น .. เลยโดนผมสวดไปยกนึง

ด้วยความเป็น HR ..

ซวยไป ..



เอาเป็นว่า



ไม่มีอารมณ์รู้จัก เบื่อ ไม่ว่างคุยกะใคร















กลับบ้าน

ดู hi5

มีสาว xx เต็มไปหมด

ดูจนเพลิน

นอนเกินเวลา

ล่อไปเที่ยงคืนก่าๆ

ฮ้าววว....



............





วันนี้ ..

คึกครื้น ดี๊ด๊าแต่เช้า

ว่าแล้วว่า ..จะได้เรื่อง

ตกบ่าย

ออกไปทานข้าวตอนบ่ายโมงสิบห้า

จริงๆ กะจาไปซื้อรองเท้านิ่มๆสลิปเปอร์

แล้วจะกินแซนวิสที่ออฟฟิส

ยังเดินไมพ้นตึกเลย ...

ผมเดินสะดุดมันกลางถนน ..

หน้าตึก ตอนที่มีคนผ่านไปมามากมาย

สะดุดแบบว่า ..

ลงไปนอนกองราบกะพื้นอ่ะท่าน

ทำได้ไงวะเนี่ย ..

เพื่อน ๆ บอกว่า อายแทน

ขำ ก้อ ขำ เจ็บ ก้อ เจ็บ

ส่วนผม ..

หกล้มบ่อย จนเกือบชิน

แผลเก่าที่ช้ำยังไม่หายดี

นี่ได้มาเป็นที่ระลึกอีกแล้ว

ก้อ .. ถลอก ระบม บวม ช้ำ

ตอนเย็นเลยขอเจ้านายกลับก่อน

ไปหาหมอ...

นั่งบีทีเอส หลับเลยป้ายอีก

เอาเข้าไป

พอดีมัันสุดสาย หมดระยะ ไม่งั้นคงไกลกว่านี้

ลงมาก้อ งง งง

เดินดูหนังสือ ได้มา 5 เล่ม

เออ เอ้า..หนักเลยทีนี้









เฮ้อ.......



ชะตาว่าไว้



ปีนี้ดวงดี๊ ดี..



ห้ามเค้าประกัน ..

ก้อมีน้องที่ทำงานมาขอให้ช่วยค้ำให้จะไปเมืองนอก



ห้ามให้คนยืมตัง ..

วันนี้เพื่อนขอยืมสองแสน ผ่อน20งวด



ห้ามเดินทางเครื่องบิน/เรือ ..

วันเสาร์อาทิตย์นี้ต้องบินไปภูเก็ต



บอกว่าจะโดนหลอกฟันจากคนแปลกหน้า

ก้อมีคนไม่รู้จักมาทำความรู้จัก..



บอกให้ระวังอุบัติเหตุ

ยังไม่ทันไร ได้แผลมาระบมอีกแล้ว





แล้วจะรอดไม๊วะเนี่ย !!!!!!!!









ผมมาลองนึกถึงเบอร์�