Storythai

 

เมื่อคืนวันเสาร์ ผมกลับบ้านดึก

เนื่องจากมัวแต่เดินเรื่อยเปื่อยดูโน่นนี่

ได้เสื้อมา 3 กระโปรง 1 ตัว

กลับถึงบ้านก้อ 4 ทุ่มก่าๆ

วันนี้แปลก  พ่อกะแม่ปิดไฟนอนไปแล้ว

ไอ่ผมก้อเล๊วเลว .. จนป่านนี้แล้ว

ผมยังไม่ได้บอกเค้าซักทีว่าผมเปลี่ยนเบอร์โทรแล้ว

เฮ้อออ...

เป็นอันว่า  ผมกลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย

แต่..

พอผมกลับมาเช็คซิมเก่า

ปรากฏว่า มี 8 มิสคอล

เป็นของพ่อกะแม่ไป 7 อีกหนึ่งเป็นน้องที่ทำงาน

คราวนี้ ... ต่อมสะเทือนใจผมเกิดแตกขึ้นมา

เฮ้ออ..  น้ำตาไหลนองทีเดียว

ผมไม่เข้าใจว่าทำไมผมถึงเปลี่ยนไปขนาดนี้

ผมเคยเป็นลูกคนเล็กที่ร่าเริงที่สุด

 

ตอนนี้กลายเป็นใครก็ไม่รู้

เหมือนเป็นคนอื่นไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ตัว

รู้แต่ว่า ..

พ่อยังรักและเป็นห่วงผมเหมือนเดิม

แต่มันมีอะไรบางอย่างที่ผมสร้างขึ้นมาขวางเอาไว้

ผมร้องไห้ ..

เพราะเสียใจที่ทำไมตัวเองรู้สึกว่าเป็นคนห่วยแตกแบบนี้

ทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจ ต้องมาเป็นห่วงที่ติดต่อผมไม่ได้

ถ้าแค่ผมบอกเบอร์เค้า

ถ้าเค้ารู้ว่าตอนนั้นผมอยุ่ไหน เค้าก้อคงไม่ต้องห่วง

ผมร้องไห้ ..

เพราะรู้สึกว่า ชีวิตผม

คงเหลือเพียงผู้เฒ่า 2 คนนี้เท่านั้น

ที่ยังอยากรู้ว่าผมอยุ่ไหน ทำอะไร ปลอดภัยไม๊

แค่คน 2 คนนี้เท่านั้นจริงๆ

ผมร้องไห้ ..

เพราะผมรู้สึกว่า สิ่งที่ผมกำลังพยายามทำอยู่ตอนนี้

ผมทำไปทำไม

ผมทำเพื่อใคร

ในเมื่อ ..

จุดประสงค์ทึ่ผมต้องการ คือ

ผมอยากทำให้คน 2 คนที่มีค่าที่สุดในชีวิตผม

ได้รับในสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุด ที่ผมจะทำให้เค้าได้

แต่มันก็มีบางอยางที่ขัดแย้งสิ้นเชิง

ไม่ว่าจะจบทางไหนก็ตามแต่ ..

ผมตั้งใจว่า ผมจะมีบ้านให้พ่อกับแม่ผมได้อยู่อย่างไม่ลำบาก

ผมคิดว่าผมดูแลเค้า 2 คนได้ ถึงแม้จะไม่ได้ดีนัก

ผมอยากให้เค้าหยุดทำงาน

แต่ทั้งหลายทั้งปวง ..

เค้าคงไม่มีความสุข ถ้ามาอยู่กับผม

เพราะเค้าคงชินกับที่อยู่ปัจจุบัน

ในเมืองที่มีคนรู้จัก เพื่อนบ้าน ญาติพี่น้อง ลูกเต้า

ส่วนผม ..

อยากแยกตัว

ผมไม่มีเพื่อนบ้าน ญาติพี่น้องที่มีก็เหมือนไม่มี

ที่สำคัญ ผมไม่ผูกพันกับอะไรทั้งนั้น

ถ้าผมแยกตัว

ผมก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

พ่อกับแม่จะมาอยู่กับผมไม๊

เค้าอาจจะอยากอยุ่ที่เดิมมากกว่า

ถ้าต้องมาอยู่ก้อคงเพราะเป็นห่วงไม่อยากให้ผมอยู่คนเดียว

รึพ่ออาจจะมาอยู่กับผม แต่แม่อาจจะอยากอยู่กับพี่

ผมคิดภาพตอนที่บ้านแตกไม่ออกทีเดียว

แต่ ..

จะให้ผมทำยังไงได้

ในเมื่อผมต้องการมีชีวิตของผมเอง

คงคล้ายๆเหมือนแต่งงานแยกตัวไปมีครอบครัว

เพียงแต่ผมแยกไปอยู่คนเดียวไม่มีคนมาสร้างครอบครัวใหม่กะผม

ผมเก็บเงินจนสามารถซื้อบ้านได้สบายๆไม่ต้องกู้

แต่ผมก้อต้องเอาเงินให้พี่ผมไปจมก้อนนึง

ซึ่งเงินก้อนนี้ ทำให้ผมต้องกู้เพิ่ม ต้องเสียดอกเพิ่ม

เหอะ...   ดีนะที่เค้าตัดสินใจเริ่มจะใช้คืนผมบ้างแล้ว

ผมก้อเลยอยากจะทำสิ่งที่ผมตั้งใจมาตลอดชีวิตของผม

ให้มันเป็นจริงขึ้นมาซะที..

ผมรู้ว่า ผมโดนกระทบกระเทือนมากไป

จากบุคคลทั้งหลายที่ผมรักมากที่สุด

ทำให้ภาวะทางจิตใจผมไม่ปกตินัก

โรคนี้ไม่ต้องรักษา เพราะผมอยู่กับมันได้

มันจะแสดงอาการบ้างเป็นบางครั้ง

ส่วนมากจะมีอาการช่วงดึกๆเวลาที่จิตตก ..

ผมไม่คิดว่า ผมจะอาการหนักขนาดนี้

เหมือนผมดูละครน้ำเน่าทีเดียว ..

แล้วผมก้อดันเป็น 1 ในนั้นที่ทำอะไรแบบที่ผมเคยคิดว่า

มันแค่ละคร .. ชีวิตจริงใครจะบ้าพูดคนเดียว

เหอะ ๆ...

ชีวิตจริงมันยิ่งกว่าละครน้ำเน่าอีกเหวย

ผมนอนขดตัวเหมือนหนอนทั้งๆที่มันไม่ได้หนาวอะไร

น้ำตาผมมันไหลแบบสั่งให้หยุดไม่ได้

ผมต้องกอดตัวเองแน่นๆ แล้วก้อพูดกับตัวเองให้ได้ยิน

แทนที่จะพูดในใจเหมือนทุกที

ผมต้องพยายามนอนให้หลับ เพื่อที่จะพ้นความรู้สึกนี้ให้ได้

แล้วพอผมตื่น ..

ผมก็จะลืม  แล้วก้อเริ่มใหม่

ผลข้างเคียงก็มีบ้าง

คือ ทำให้ผมตาบวมหรือ ตาดำในตอนเช้า

เหอะๆๆๆๆๆๆ

แต่ผมก้อมักจะปล่อยใจช่วงคืนวันเสาร์ เพราะผมหยุดงานวันอาทิตย์

จะได้ไม่มีใครรู้เห็น ความไม่ปกติของผม

ชีวิตมันก้อเท่านี้ ..

สุขบ้าง ทุกข์บ้าง เคล้ากันไป

 

พอตอนเช้าวันอาทิตย์..

ผมก้อซักผ้าตามปกติ

แม่ผมขึ้นมาส่งข้าวเหมือนปกติ

แล้วก้อบอกผมว่า …

เมื่อคืนพ่อรอผมจนดึก

ผมคงกลับมาช่วงเค้าเผลองีบพอดี

ปกติถ้าผมกลับมาผมจะต่อเน็ตเกือบทุกวัน

(บังเอิญเมื่อคืนไม่เล่น)

พ่อกะแม่ยกหูโทรศัพท์ก้อ..เอ โทรศัพท์ว่างไม่ได้ต่อเน็ต

ทำไมป่านนี้ลูกยังไม่กลับ ..

โทรศัพท์ก้อติดต่อไม่ได้

แล้วเค้าก็เลยถึงขั้นเปิดประตูจะขึ้นมาดูที่ห้องผม

ดีนะ .. ที่เค้าเห็นว่าห้องผมเปิดไฟอยู่ ..

ไม่งั้น ถ้าเค้าปีนขึ้นมาดูผมที่ชั้น 5

ผมคงจะเสียใจกว่านี้อีกหลายขุม..         

ถ้าเค้าต้องทรมารสังขารมาหาผม

 

 

เพลง..แค่ใครสักคน

ไม่มีใครเข้าใจ

กับคำว่าเหงาใจ

ได้แท้จริงอย่างตัวฉัน

เฝ้ามองนาฬิกา

ผ่านไปทีละวัน

ผ่านพ้นไป

อย่างเชื่องช้า

เบื่อความเหงา

เบื่อความจริงที่เจอ

เบื่อความรู้สึก

 

ที่ว่างเปล่า ..

 

ที่เป็นอยู่ทุกวัน

 

และฉันต้องการแค่...ใครสักคน

อยู่ตรงนี้ยืนเคียงข้างฉันทุกวันเวลา

สุขและทุกข์ไปกับฉัน

วันที่เจอเรื่องเลวร้ายมา

จะมีใครบ้างไหม..

 

อยากมีใครสักคนที่จะคอยนั่งมอง

เมื่อฉันยังไม่กลับมา

ตื่นมาทุกๆวัน ก็คอยจะพูดจา

อยุ่ข้างกัน ไม่ไปไหน

 

เพลงนี้มันเข้ามากระแทกหูผมพอดี .. เฮ้อออ

 

.............................

 

ทำไมจู่ๆ ผมถึงจิตตกมากมาย

 

• ผมคิดมากมายเรื่องบ้าน เรื่องภาระที่ผมพยายามจะก่อขึ้น

 

• ผมโดนคนที่ทำงานพูดถึงลับหลังแบบไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่

 

• ผมดูละครเรื่องนึง บังเอิญพระรองเรื่องนี้มีไฝที่แก้มเหมือนคนที่ผมเคยรัก

 

• ระดับฮอร์โมนเปลี่ยนแปลง ช่วงใกล้มีเมนส์

 

• งานการรุมเร้า ใกล้ทำค่ายแต่ยังไม่ได้เตรียมงาน

 

• ผมทำให้พ่อแม่เป็นห่วงโดยไม่จำเป็น

 

ทั้งหลายทั้งมวลรวมตัวกัน ทำเอาเมื่อคืนนี้ ผมทรมานมากมาย

 

 

ผมเขียนเรื่องนี้เผื่อไว้ กันลืมว่าเคยรู้สึกแบบนี้

ไม่ได้เขียนให้รู้สึกว่า ผมเป็นคนน่าสงสาร

ผมแค่รู้สึกอ่อนแอบ้างตามประสาคนทั่วไป

เพราะผมยังมีความรู้สึกอยู่

การที่ผมเหงาเพราะรู้สึกว่าไม่มีใคร

นั่นคือ สิ่งที่ผมเลือกเอง

ถ้าเพื่อนคนไหนต้องการผม

เค้าก้อแค่โทรหา หรือ นัดเจอ

เมื่อไหร่ก้อเมื่อนั้น..

แต่เวลาผมอยากได้ใครสักคน

ผมกลับทำไม่ได้

ผมไม่กล้าโทร

เพราะกลัวว่าเค้าจะไม่สะดวกคุยกะผม

ผมก้อเลยเลือกเหงาคนเดียวดีกว่า

ที่จะโดนปฎิเสธในช่วงที่ผมอ่อนแอแบบนั้น

เพราะไม่นาน..

เด๋วผมก้อหาย แล้วผมก้อลืม..

 

 

สักพักหลังจากที่เขียนระบายเสร็จ

พี่ชายผมก้อโทรมา

ก้อเลยซวยไป

เลยโดนผมกระหน่ำคุยไปเกือบชั่วโมง

 

น่าฉงฉาน ..

แต่ ช่วยไม่ได้นิ

ต้องขอบคุณมากมาย

ที่โทรมาได้จังหวะพอดี

เวลาที่ผมไม่อยากจะคิดคนเดียว

มาช่วยแบ่งเรื่องในหัวของผมออกไปบ้าง

 

แล้วก้อผ่านไปอีก 1 คืนร้ายๆ

เด๋ววันดีดี น่าจะแวะมาหาผมบ้าง

นานนานทีก้อยังดี..(วะ)

 

วันนี้.. (วันจันทร์)

ผมรู้สึกชีวิตยุ่งเป็นบ้า

ด้วยงานล้วนๆ

กลับบ้านมา

มีโทรศัพท์มาถี่เกินปกติ

 

น้องโบ้ ..

พี่ต่าย..

คุณต่าย..

น้องปล๊ก..

เพื่อนวิป..

สายสุดท้ายส่งตรงจากฮ่องกง ..เจ้านายผมเอง

 

อ่วมมม...

 

เดือนนี้

12 ..ประชุมแถวท่าพระฝั่งธน เรื่องค่าย...

13-14-15-16 งานบ้านที่ศูนย์ประชุม  คงต้องไปมากกว่า 1 วันแหงๆ

17-19 เตรียมค่าย

20-21 เริ่มค่าย

เฮ้อออ....

 

เอาวะ ....

 

 

แค่ต้องดูแลตัวเองให้มากกว่านี้หน่อย

จะได้ไปต่อไหว..