Storythai

วันเสาร์..

ผมทำงานเป็นปกติ แต่ปกติจะทำมากกว่าปกติ

เพราะเลิก 1 ทุ่ม .. (เพื่่อโอทีไปเลี้ยงปากท้อง)

ยอมมม ....

อย่างที่บอก ช่วงนี้งานผมแทบระเบิด

เมื่อวานนี้ คุณจิมโทรหาผม

ผมให้น้องผู้ชายคนนึงช่วยรับสายให้

เพราะผมประชุมอยู่

แล้วผมก้อ ปิดเครื่องงงงงง..

วันนี้ เธอโทรมาอีกช่วงสาย

บอกว่าจะมาแถวพระราม 4

ซึ่งผมไม่รู้หรอกว่าที่ไหน..

แถมทำเสียงแปลกใจที่ผมทำงานวันเสาร์

ทำเอาผมหมดอารมณ์

ทำไมฟะ .. ทำงานมันเสาร์มันประหลาดตรงไหน

ผมก้อนะ น้ำเสียงชัดเจนว่าไม่สบอารมณ์

เค้าบอกว่า .. กินข้าวกัน

ผมบอก .. ผมทำงานไม่ได้พักเวลาปกติ

เค้าถามว่าผมพักกี่โมง

ผมตอบ..ไม่รู้ตอนนี้งานผมยุ่งมาก

เค้าก้อหัวเราะเหอะๆ

แล้วก็วางสายไป

..

ผมมักจะรู้สึกไม่ดีที่ปฎิเสธใครก้อตามที่ขอให้ผมทำอะไรให้

ถึงแม้ว่า ผมจะทำบ่อยจนน่าจะชินได้แล้ว

แต่ผมพูดดีดีกับเธอคนนี้ไม่ได้ ไม่รู้เป็นไง

หวังว่า .. เค้าคงจะคิดได้แล้วหายไปในที่สุด

วันนี้ กลับดึกกว่าทุกวันเพราะงานเร่งมาก

ออกจากที่ทำงานก็เกือบ 3 ทุ่ม

2 วันนี้ มีคนที่ทำงานให้ของขวัญวันเกิดผม 2คน

ซึ่งผมบอกแล้ววว ว่าไม่ต้องให้อะไรผม

เพราะผมไม่อยากรู้สึกถึงความแตกต่าง

การไม่มีเลยซะยังดีกว่า ..

คนนึง ให้ที่ปิดแก้วน้ำ คล้ายๆซิลิโคน ..

อีกคนให้ เจลอาบน้ำ (เพราะผมไม่ค่อยอาบน้ำ)

สำหรับผม .. ถ้าไม่ได้สิ่งที่ดีที่สุดที่คุณให้ได้

ก้อไม่ต้องคิดจะมาให้อะไรผมหรอก ..

เสียดายของเปล่าๆ

การที่เราได้โดยไม่สามารถให้ตอบกลับไป

มันทำให้ชีวิตไม่สมดุล

การคืนตอบตามรูปแบบของสังคมเป็นสิ่งที่ผม..

ไม่ชอบทำ..

ตอนที่เรียนจบ ผมบอกที่บ้านว่า

ผมไม่อยากไปรับปริญญา ..

ทุกวันนี้ รูปนั้นไม่เคยออกจากกล่อง

ใบปริญญาไม่รู้อยู่ที่ไหน

เวลาผมป่วย ผมไปโรงพยาบาลคนเดียว

มีผู้ชายคนนั้นมั้ง ที่เคยพาผมเข้าโรงพยาบาลได้

ถามว่า คิดยังไงกับเรื่องแต่งงาน

เนื่องจาก ผมไม่มีคู่

แต่ถ้ามีใครคิดจะใช้ชีวิตอยู่กับผม

ไม่ต้องขอผมแต่งงานก้อได้

ไม่ต้องมีงานเลี้ยง ไม่ต้องมีประกาศแจ้งให้ใครรู้

นี่คือ .. ที่ผมคิด

ส่วนเรื่องป่วยไข้..

สงสัยผมคงต้องทำประกันเพิ่ม ไม่งั้นใครจะมาดูแลผม

เรื่องสุดท้ายของชีวิตที่ยังไม่ได้ดำเนินการ

ผมว่า .. ผมจะบริจาคร่างที่กาชาด

ทั้ง หมด นี้ คือ บาง อย่าง ที่ ผุด ขึ้น ใน หัว

ณ วัน นี้ เท่า นั้น . . . . .

แล้ววันนี้

ผมก้อเปียกฝน

ทีแรกผมดูแล้วว่าอากาศปลอดโปร่ง

เลยแอบแวะซื้อของที่วัตสันก่อนกลับบ้าน

หลังจากไม่ได้มีเวลาย่างกรายไปเหยียบนานละ

ผมก้อถามพนักงานว่า ปิดกี่โมงคะ

4 ทุ่มค่ะ ..

ผมดูเวลามันก้อปริ่มๆแล้วนี่หว่า

เลยเร่งมือหยิบ

โดยมีคุณยามจ้องเขม็งอยู่

แล้วก้อต้องเร่งมือขึ้น เพราะเสียงปิดประตู

เหยย นี่จะขังตูไว้ป่ะฟะ

ฝนฟ้าก้อเป็นใจ จู่ก้อตกมาซะมัวมืดไปหมด

บัตรเครดิตก้อรูดไม่ได้ เพราะเค้าปิดยอดไปแล้ว

อ่านะ .. ตอนจ่ายเงิน

ผมเหลือบไปเห็นกระจกหลังเคาน์เตอร์

เลยถามว่าอันนั้นเท่าไหร่คะ

เค้าบอกว่าต้องซื้อนูโทรจีน่า

แล้วพนักงาน 1..2..3..4 คนก้อมาคุยกะผม

บอกว่า พี่หายไปนานเลยนะ ทีแรกนึกว่าไม่ใช่

เหอๆๆๆ รู้สึกเหมือนผมเป็นสิ่งคุ้นเคยของที่นี่

ทั้งๆที่ผมจำเค้าไม่ได้ซะคน

แต่เค้าทั้งหลายกลับจำผมได้ แล้วคุยกะผมซะผมหน้าบาน

ผมบอกเค้าว่า .. งานผมยุ่งมากกกก ไม่ได้แวะเถลไถล

นาน .. เกินกว่าเดือนแล้วววววว

ไม่ไหว เหนื่อยยยย ปูนนี้ละ 55 555...

พอดีมันหยุด 2 วัน เลยต้องตุนนิดนึง

จากนั้นก้อขอถุงพลาสติกเค้ามาใส่ของกันฝน

เพราะผมทะลึ่งเอากระเป๋าผ้ามาใช้ตอนหน้าฝน

แล้วผมก้อเก็บของแบบลวกๆ พร้อมที่จะร่ำลา

น้องเค้าก้อบอกว่าพี่ถือระวังหน่อยมีกระจก

ผมก้องง กระจกอะไรหว่า

น้องเค้าก้อชี้ที่ถุง ผมก้อเบิ่งตาดู

กร๊ากกก  .. คุณน้องใส่กระจกที่ผมถามตะกี๊มาให้ผม

ดีจิงเหวยยย .. ผมก้อขอบคุณเค้ายกใหญ่

เอ รึว่า .. ผมซื้อของมาก เค้าเลยแถมให้หว่า

เอาเหอะ ยังไงก้อตามแต่ ขอบใจหลายๆเด้ออีนาง

พอพูดถึงคำว่าทะลึ่ง ..

เมื่อวานนี้ ผมกะลังโก้งโค้งแถวๆโต๊ะ

เจ้านายผม เอามือมามาบนสะโพกผมแบบเต็มๆ

ผมก้อนะ อารมณ์ไหนไม่รู้

กระดิกก้นไป 2 ที ..

เฮ้อ .. ลืมไปว่าเค้าเป็นเจ้านาย ไม่ใช่เพื่อนเล่นผม

นายผมก้อหัวเราะใหญ่ แต่ก้อแอบดุผมแบบขำๆว่า

ทะเล้นจริงๆเด็กคนนี้ ...

ผมอายเป็นบ้า ... สงสัยผมจะเครียดไป แล้วก้อดึกแล้ว

เลยประมวลผลไม่ทันว่า ไม่ควรทำก้นดุ๊กดิ๊กให้เจ้้านายแบบนั้น

เฮ้อออออออยยยยยยย..... ตรูุุุซวยจิงๆ

ครั้งที่แล้วก้อโดนนายงอน ..

ข้อหา ที่นายบอกให้โทรไปรายงานเรื่องค่าย

ผมก้อไม่โทร ..

ถ้ากลับถึงกรุงเทพให้โทรหา (ผมก้อไม่โทร)

แถมเปลี่ยนเบอร์ก้อไม่ยอมบอกเค้า

เค้าเลยงอนไม่พูดกะผม 555555..5

จริงๆแล้ว ที่ผมลืม มันเป็นเรื่องปกติ

เพราะผมไม่ต้องโทรหาใคร ไม่เคยรายงานใคร

เลยลืมแบบสนิทซะ..

แถมพอผมกลับถึง กทม คุณจิมก้อโทรมา

ผมก้อแอบเซ็ง ..

กำลัีงทานข้าวอยู่คนเดียวเลยนึกถึงอ้อมขึ้นมา

ผมก้อคิดในใจ ..

เฮ้อ .. แต่เด๋วจะกินไม่ลงเพราะผมอ่ะดิ

ผมก้อขี้เกียจคุย แบกของก้อหนัก ร้อนก้อร้อน

แล้วโทรศัพท์ห่วยๆของผมก้อช่วยผมไว้

 .. เค้าก้อเลยโหลๆๆๆ

แ้ล้วก้อวางหูไป . .

เฮ้ออออออออออออออยย...

ถึงบ้าน ผมเลยปิดเครื่องไปเลย จะนอนค่อยเปิด

วันอังคารนี้ ..

งานผมคงทำให้ผมของผมหงอกทีเดียว

ผมต้องไปออฟฟิสตอนเช้า

จากนั้นสายๆ ต้องออกไปโรงเรียนแถวสยาม

เพื่อประชาสัมพันธ์โครงการ..

จากนั้นก้อกลับเข้าออฟฟิสเพื่อเตรียมของไปค่ายต่อวันรุ่งขึ้น

ยังไม่จบ ..เพราะช่วงเย็นมีงานเลี้ยงต่อที่ Grand Hyatt

เรียกว่า คงดึกแหงๆคืนนั้น ....

แล้วตอนเช้าต้องตื่นไปค่ายตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง

เอิ๊กกกกก...............................

หมดจากค่ายอาทิตย์หน้าผมยังไม่ได้ดูตาราง

ว่าผมจะมีเวลาว่างอีกเมื่อไหร่

..

ชีวิตผม ตอนนี้คงเดินมาถึงบ่าย 2โมง

เรียกว่า เกินครึ่งมาละ

เหลือเวลาไม่มาก ..

ที่ผมควรจะใส่ใจอะไรบ้าง

กับเวลาที่เหลืออยู่

...

คงเพราะ ..

วันนี้

ผมเปียกฝน

...